ഭാഗം 16

കുളത്തിനരികിലൂടെ പാടത്തേക്ക്

**********************************


എത്ര മനുഷ്യരാണ് ...

എന്തുമാത്രം തിരക്കുപിടിച്ച ജീവിതമാണ് ഓരോരുത്തർക്കും, എന്റെ കുടം ആദ്യം നിറച്ചു കഴിഞ്ഞു കിണറ്റിന്റെ വക്കത്ത് കയറിയിരിക്കുമ്പോൾ ചിന്തകൾ കാടുകയറി പോകുന്നത് പോലെ തോന്നി .അല്ലെങ്കിലും എന്നും ഇങ്ങനെയാണ് ഒഴിഞ്ഞ സമയമോ സ്ഥലമോ അല്ലെങ്കിൽ മനസ്സിന് പ്രതേകിച്ചു ഒരു കർമവും ചെയ്യാനില്ലെങ്കിൽ ചിന്തകളുടെ നിലയ്കകാത്ത പ്രവാഹമാണ്

ഈ കുളവും കിണറും  ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ വലിയൊരു അത്ഭുതമാണ് ,ഒട്ടുമിക്ക വീടുകളിൽ നിന്നും കുളിക്കാൻ ആളുണ്ടാകും . അതിന്റെ പ്രധാന കാരണം കിണറ്റിൽ നിന്നോ പഞ്ചായത്ത് പൈപ്പിൽ നിന്നോ വെള്ളം കോരി വീട്ടാവശ്യത്തിന് എടുത്തു വെക്കുന്നതിനെ ഇത്തരം ആർഭാടങ്ങൾക്കു ദുരുപയോഗം ചെയ്യാൻ വീട്ടമ്മമാർ സമ്മതിക്കില്ല.

കുളത്തിലാവുമ്പോൾ അലക്കലും കുളിയും നടക്കും പ്രതേകിച്ചു കഷ്ട്ടപ്പാടില്ലാതെ തന്നെ , പിന്നെ സൌഹൃദം പുതുക്കാനും കുശുമ്പ് പറയാനും ഏഷണി കൂട്ടാനും ,ഞങ്ങൾ ചിലർക്കൊക്കെ ആകെ കിട്ടുന്ന ഒഴിവു ദിനം നീന്തി പഠിക്കാനും നാട്ടുകാരുടെ തെറി കേൾക്കാനും എല്ലാം കൂടെയുള്ള അവസരം ഒരുക്കുന്നത് ഈ കുളമല്ലേ


കുളത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് പറയുകയാണ്‌ എങ്കിൽ അത് നിറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്ന കാലത്തിന് ആദ്യ സ്ഥാനം കൊടുത്ത് മെയ് അവസാനം മുതൽ മാർച്ച്  വരെയെന്നു പറയാം . ആദ്യത്തെ രണ്ടുമൂന്ന് മഴയിൽ ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങിയ കുളത്തിന്റെ അകത്തും ,പാടത്തും പറമ്പത്തും എല്ലാം ചെറിയ പച്ചപ്പ്‌ വന്നുതുടങ്ങും കണ്ണിനും കരളിനും അന്തരീക്ഷത്തിനും കുളിരേകി കാലാവസ്ഥയും മാറിത്തുടങ്ങിയിരിക്കും അപ്പോൾ ...

പിന്നെ മഴയാണ് ചറ പറ മഴ ,വീടിന് പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയില്ല അത്രയ്ക്കും  മഴയാണ് .വിതച്ച പാടത്തെല്ലാം ചെറിയ ചെറിയ നെൽച്ചെടികൾ വന്നിരിക്കും ,ഇനിയുള്ളത് പറിച്ചു നടലും ,വിളയിരുത്തലും ഒക്കെയാണ് ,സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഏതൊരാൾക്കും പെട്ടെന്നൊന്നും മറക്കാൻ കഴിയാത്ത കാഴ്ചയാണ് ഈ നടീൽ .

തോരാത്ത മഴ,  ഇടയ്ക്ക് അകമ്പടിയായി മിന്നലും ഇടിയും ,

മഴയെത്തും മുൻപേ കറന്റ്‌ പോകുന്ന ലൈനുകൾ

ചില വീടുകളിൽ ഇന്നും പഴയത് പോലെ മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക് തന്നെ .

എന്നും ഉറവയെടുക്കുന്ന നാടൻ വഴി

അതിലൂടെ നടന്നു നടന്നുണ്ടായ ചെളിക്കെട്ടുകൾ

വഴിയരികിലൂടെ സ്കൂളിൽ പോകുന്ന പാതി നനഞ്ഞ യൂണിഫോം അണിഞ്ഞ കുട്ടികൾ

മഴക്കടലാസും അരയിൽ കെട്ടി രണ്ടുപേരെ കൊള്ളാൻ പാകത്തിലുള്ള ഷർട്ടും തലയിൽ തോർത്തുകൊണ്ടൊരു കെട്ടുമായി നിർത്താതെ സംസാരിച്ചു നീങ്ങുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ

ഇന്നുവരെ അലക്കിയിട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്ന തരത്തിലുള്ള മുഷിഞ്ഞ  ലുങ്കി മുണ്ടോ ,തോർത്തോ ഉടുത്ത് ഒരു കെട്ട് ബീഡിയും ,തീപ്പെട്ടിയും കള്ളിന്റെയോ വിയർപ്പിന്റെയൊ മണമുള്ള ആണുങ്ങൾ കയ്യിലൊരു കൈക്കൊട്ടോ ,വെട്ടുകത്തിയോ ആയി നടപ്പുണ്ടാകും


പിന്നെയൊന്ന് ഇവരുടെ കോമൺ ആയിട്ടുള്ള "ലൂണാർ "ന്റെ കാലങ്ങൾക്ക് മുന്നേ ഉള്ളതെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഓട്ട വീണതും പഴകിയതുമായ ചെരുപ്പുകൾ ഓരോ അടി വെക്കുമ്പോഴും ചെളി തെറിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും

വെള്ളം നിറഞ്ഞ പാടങ്ങളിൽ നിന്നും ചാലുകീറി അധിക വെള്ളത്തെ കുളത്തിലേക്ക് ഒഴുക്കി വിടുന്നു ,കുളം നിറയുന്ന സമയത്ത് ഇത് പാടത്തേക്ക് ബണ്ട് പൊട്ടിച്ചു ഒഴുകി പോകുമ്പോൾ കുളത്തിലെ  മീനും നീർക്കോലികളും തവളകളും കൂടെ ഒഴുകിപ്പോകും , പിന്നെയാ വെള്ളം ഓരോ പാടങ്ങളിലൂടെ കടന്ന് കടന്ന്  കാനാലിലെക്കൊ തോടിലെക്കോ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു ...

അവിടെ നിന്നും ചെറിയ തോടുകൾ രണ്ടു മൂന്നെണ്ണം കൂടുമ്പോൾ ചെറു പുഴകളായും....പിന്നെയും പോകുമ്പോൾ നദിയായും..അവസാനം കടലിലേക്കും

മഴക്കാലത്ത് ഇങ്ങനെ വയലിലെയും ,വഴിയിലെയും വെള്ളം വീണ് നിറയുന്ന ഞങ്ങടെ കുളം ഞങ്ങടെ ചെറിയ ഗ്രാമം തുടങ്ങുന്നതിന് അടുത്ത് തന്നെയാണ് .എന്നുവെച്ചാൽ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് കയറിവരുമ്പോൾ തന്നെ കണി കുളവും കിണറും പാടവും ആണെന്ന് .

 കുളിച്ചു നേരെ കടവിന് മുകളിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ കാണുന്നത് (ഉയരം ഉള്ളവർക്ക്) മുൻപിലെ അമ്പലത്തിലെ മാരിയമ്മയെയാണ്  . ഒന്ന് തൊട്ടു തൊഴുതി ദൈവത്തെ വിളിച്ചു വഴിയിലേക്ക് കയറിപ്പോകും പലരും  , പക്ഷെ  കർക്കിടകത്തിൽ അമ്പലത്തിൽ മുടങ്ങാതെ ഉള്ള കഞ്ഞിയുടെ വലിയോരാരധിക എന്നതിലുപരി അമ്പലത്തോട് വല്യ പ്രതിപത്തിയൊന്നും  എനിക്കില്ല

പല വീടുകളിൽ നിന്നും പല രീതിയിലുള്ള അരിയായിരുന്നിട്ടും  എന്ത് രുചിയാണ് കഞ്ഞിക്ക് , എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയില്ല അതുപോലെ വീട്ടിൽ , നിഷയുടെയും,ബിൻസിയുടെയും,എന്റെയും ഒക്കെ വീട്ടിൽ നിന്നും ശേഖരിക്കുന്ന പച്ചരിയും പുഴുങ്ങലരിയും ഒരുമിച്ചിട്ടു ഒരുപാട് തവണ പരീക്ഷിച്ചിട്ടും രക്ഷയില്ല .

നനുത്ത മഴ പെയ്യുന്ന കള്ള കർക്കിടകത്തിൽ കഞ്ഞി വാങ്ങി പാടവരമ്പിൽ മാവിലയോ ,പ്ലാവിലയോ കൊണ്ട് കുമ്പിളുണ്ടാക്കി ചൂടോടെ കഴിക്കുമ്പോൾ മുന്നിലൂടെ ഒഴുകുന്ന കൊച്ചു അരുവികളിൽ കാലിട്ടിരിക്കും.മീൻ ഇല്ലെങ്കിലും തവള മുടി ധാരാളമായി ആ സമയത്തുണ്ടാകും

കുളം നിറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്ന കാലത്ത് ട്രാക്ട്ടർ പൂട്ടുമ്പോൾ വെള്ള കൊക്കുകളും വേറെന്തൊക്കെയോ പേരറിയാത്ത പക്ഷികളും പറന്നും താഴ്ന്നും ഇരപിടിക്കുന്ന ഭംഗി  . അതിനു ശേഷം ഭാഗിച്ചു രണ്ടോ മൂന്നോ ചെടി വെച്ച് നടുന്ന സ്ത്രീകൾ.. ഗ്രാമഭംഗി

വരമ്പ് വൃത്തിയാക്കിയും കതിര് എറിഞ്ഞും ചാല് കീറിയും അടച്ചും സഹായിക്കുന്ന ആണുങ്ങൾ ....
പതിനൊന്നു മണിയാവുമ്പോൾ രാമേട്ടന്റെ കടയിൽ നിന്നും  മുതലാളിമാർ വാങ്ങി നൽകുന്ന ചായയും പരിപ്പുവടയോ പൊക്കവടയോ നിറഞ്ഞ   ന്യൂസ്‌ പേപ്പറിൽ എണ്ണമയം തട്ടിയ കൊച്ചു പൊതികൾ ,ചിലത് ചെളിപുരണ്ട കൈകളോടെ വീട്ടിലെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കായി പോക്കെറ്റിലേക്ക് ...

കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു ചെറു നീർച്ചാലുകളിൽ കയ്യും മുഖവും വായും കഴുകി വൃത്തിയാക്കി വീണ്ടും പണിയിലേക്കും.....
 ഈ ചെളി വെള്ളത്തിൽ തന്നെയാണ് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും ,പണി മാറി പോകുമ്പോഴും അവർ ശരീരം വൃത്തിയാക്കുന്നത് എന്ന് ഇന്നത്ത തലമുറയ്ക്ക് അംഗീകരിക്കാനാവാത്ത സത്യം ...!

എന്നിട്ടും വൈകിട്ട് പണിമാറി വരുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന കാശിനെ ഇടുപ്പിൽ തുരുകി ,അപ്പോഴും പറഞ്ഞു തീരാത്ത വിശേഷത്തോടെ തോർത്തിൽ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച പൂളകിഴങ്ങൊ,ചക്കരവള്ളിയോ അതുമല്ലെങ്കിൽ ഇപ്പോഴും മൂന്നു രൂപയ്ക്ക് തന്നെ വിൽക്കുന്ന ടൈഗർ  ബിസ്കെറ്റോ ഉണ്ടാവും ഒപ്പം, അരിയും ,മണ്ണെണ്ണയും ,ഇത്തിരി പഞ്ചാരയും ചായപ്പൊടിയും സോപ്പും അത്യാവശ്യം പച്ചക്കറിയും ....


ഈ വരവിനായി ഒഴിവു ദിവസങ്ങളിൽ ഞാനടക്കമുള്ള എല്ലാ  കുട്ടികളും  കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു ....
എത്ര പണി ചെയ്താലും  പിന്നെയും ഏതെങ്കിലും ഒരു  നാൾ പണി ഇല്ലെങ്കിൽ അന്നം മുടങ്ങുന്ന വീടുകളായിരുന്നു പലതുമെങ്കിലും കടം ചോദിച്ചാൽ അരിയും ,കറിയും മാത്രമല്ല സ്വർണ്ണമോ ഉള്ള പണമോ വരെ തിരിച്ചൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ തരുന്ന അയൽക്കാരും ഉണ്ടായിരുന്നു ...

അല്ലെങ്കിലും അന്നൊന്നും പുറത്തു നിന്ന് വാങ്ങുന്ന സാധനങ്ങൾ കുറവാണ് തേങ്ങയും ,മുളകും ,പുളിയും ,പച്ചക്കറിയും എല്ലാം മിക്ക വീടുകളിലും ഉണ്ടാവും ,കൈ കഴുകിന്നിടത്ത് എങ്ങനെ പോയാലും ചെറിയൊരു അടുക്കളത്തോട്ടം വെച്ച് പിടിപ്പിക്കാത്തവർ കുറവാണ് , മത്തനും കുംബളവും വെള്ളരിയും ചേമ്പും ചേനയും കാച്ചിലും തകരയും മുരിങ്ങയും പൊന്നിയിലയും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു പറമ്പുകളിൽ  സമൃദ്ധമായി ..അതുകൊണ്ട് തൃപ്തിപെടുമായിരുന്നു അംഗങ്ങളും ...


ചുട്ടരച്ച ചമ്മന്തിയോ ,ഉണക്കമീൻ കറിയോ,തേങ്ങ ചമ്മന്തിയോ ...ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ ഉള്ളിയോ പച്ച മുളകോ കൂട്ടി ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്ന എനിക്കിപ്പോൾ അതൊന്നും താല്പര്യമില്ലാതെ ആയതാണോ അതോ പഴയ രുചി കൈമോശം വന്നു പോയതാണോ എന്നൊരു സംശയം മാത്രം ....!!

ആയലത്തെ മുത്തപ്പൻ അന്ന് സ്കൂളിൽ പോണ കാലത്ത് പറഞ്ഞത് ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഓർമ വരുമ്പോൾ കണ്ണ് നിറയാറുണ്ട് "നിങ്ങൾക്കെന്തറിയാം ഇത് ഞങ്ങടെ മണ്ണാണ് പൊന്നു വിളയുന്ന ഞങ്ങണ്ടെ മണ്ണ് "!


തുടരും

ഭാഗം 15

ഉത്സവപിറ്റേന്ന്

**********************

02/01/2012

ഓരോ പുതുവർഷവും നമ്മളിലെക്കെത്തുമ്പോൾ ഒരായിരം പ്രതീക്ഷകളോടെയാണ് നാം വരവേൽക്കുന്നത്. അന്നുവരെ മനസ്സിൽ തോന്നിയിട്ടുള്ള നല്ല തീരുമാനങ്ങൾ തുടങ്ങാൻ ഏറെ നല്ല ദിനം അതാണ്‌ എന്നുള്ള സാധാരണ ചിന്തയാവാം


പക്ഷെ സത്യം പറയട്ടെ എന്നത്തെയും പോലെ ആദ്യ ദിനം തന്നെ ശപഥം പാലിക്കാൻ കഴിയാതെ വരുമ്പോൾ ചെറിയൊരു വിഷമത്തോടൊപ്പം അടുത്ത വര്ഷത്തേക്ക് നോക്കുന്ന സ്വഭാവമാക്കില്ല ഞാൻ എന്നൊക്കെ ഇന്നലെ കരുതിയതാണ്


എങ്കിലും ഏറ്റവും വലിയ തീീരുമാനമായ പഠനം ആരംഭിക്കുക ,ദിവസവും അര മണിക്കൂർ എങ്കിലും എന്നുള്ളത് ഇത്ര നേരമായിട്ടും നടന്നില്ല . ഇന്നലത്തെ തിരക്കെല്ലാം കഴിഞ്ഞു ഉറങ്ങുംബോഴേ നേരം ഒരുമണിയോട് അടുത്തിരിക്കും .


എന്നിട്ട് രാവിലെ അഞ്ചര ക്ക് അമ്പലത്തിൽ പടക്കം പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതിന് ഒപ്പം അമ്മയുടെ വിളിയും വന്നു ,വെള്ളത്തിനു പോകാൻ ,ഇന്നലെ വൈകുന്നരവും ഉചയ്ക്കലുമായി എത്ര വെള്ളം കോരിയതാണ് ഞാൻ കയ്യൊക്കെ പൊട്ടിപ്പോയി തോന്നണു ,ഇന്നലെ രാത്രി കയ്യും മുഖവും കഴുകുന്ന നേരത്ത് കൈക്ക് നല്ല നീറ്റലായിരുന്നു.


ഉറക്കം മതിയായില്ലെങ്കിലും ധനുമാസ കുളിരിനെ വക വെയ്ക്കാതെ എഴുന്നേറ്റു , അടിയെത്താറായ സിമെന്റ് തൊട്ടിയിലെ വെള്ളമെടുത്തു മുഖം കഴുകിയപ്പോൾ പാതി ഉറക്കം പോയി ,എന്തൊരു തണുപ്പാണ് വെള്ളത്തിന്‌ ,ഇനിയെന്തിനു വേറെ ഫ്രിഡ്ജ്‌


അയയിലെ തോർത്ത് എടുത്തു മുഖം തുടച്ചു തോളിലിട്ടു ,അടുക്കളയിൽ കുദമെദുക്കാൻ പോകുമ്പോൾ അമ്മ വലിയ തിരക്കിലാണ് ഇന്നലത്തെ കറി ചൂടാക്കുന്നു അടുത്ത അടുപ്പിൽ ചായയ്ക്ക് വെള്ളം വെച്ചിരിക്കുന്നു


അമ്മയും മക്കളും അച്ഛന്റെ കൂട്ടുകാരും അമ്മയുടെ അനിയത്തിയും കുടുംബവും പിന്നെ മറ്റൊരു അനിയത്തിയും മക്കളും ,ചേച്ചിയും എല്ലാവരും കിടന്നുറങ്ങുകയാണ് അകത്ത്,ഒരു വലിയമ്മ മാത്രം അടുപ്പിനരികെ തീ കാഞ്ഞ് അമ്മയോട് കൂട്ടം കൂടിയിരിക്കുന്നു


അവരുടെ ഇടയിൽ കയറിയാൽ പെട്ടെന്ന് പണി നടക്കില്ല എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് കുടമെടുത്ത് നടന്നു , ചെരുപ്പിടാത്ത കാലിൽ റോഡിൽ പതിച്ച കല്ലുകൾ തട്ടുന്നത് തണുപ്പിൽ നേരിയ വേദന ഉണ്ടാക്കുന്ന പോലെ തോന്നി


സമയം ഇത്രയേ ആയുള്ളൂ എങ്കിലും വഴിയിൽ ആരെയെങ്കിലുമൊക്കെ കാണുമെന്ന പ്രതീക്ഷ തെറ്റിക്കാതെ ഉത്സവം കഴിഞ്ഞു പുലർച്ചെ ഉള്ള കുളത്തേരും കണ്ടു മടങ്ങുന്നവരും പിന്നെ വിരുന്നു കഴിഞ്ഞു സ്വന്തം വീടുകളിലേക്ക് തിരികെ പോകുന്നവരും ഇടയ്ക്കൊക്കെ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു


ഒറ്റയ്ക്ക് വെള്ളം കോരേണ്ട മടിയോടെ നടന്നു,ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാവും എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ , വീടുകള കഴിഞ്ഞു കുടുംബക്ഷേത്രം തൊട്ടുള്ള ഇറക്കം നേരെ വയലിനും കുളത്തിനും ഇടയിലൂടെ ഉള്ള വഴിയിലാണ് ചെന്നെത്തുന്നത് പിന്നെ വീടുകൾ ഇല്ല,


കുളത്തിനു നേരെ ഉള്ള വഴിയിലൂടെ നടന്നാൽ അമ്പലമാണ് ,കുളത്തിൽ കുളിച്ചു കരയ്ക്ക്‌ കയറിയാൽ നേരെ കാണുന്നത് "ദേവിയെ "ആണ് ..അതിനു ശേഷം ആമ്പൽ കുളം അതിനു ശേഷമാണ് പിന്നെയും വീടുകൾ ആരംഭിക്കുന്നത് ,


എന്തൊരു മഞ്ഞാണ് ...ഒന്നും കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല ,എങ്ങും പുകച്ചുരുളുകൾ മാത്രം ....വേനലിൽ വെന്തുരുകുന്ന നാട്ടിൽ മഞ്ഞുകാലം ഇത്ര തീവ്രമാണോ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി ഒപ്പം കാറ്റും തണുപ്പും ...എന്ത് സുഖാണ് .....


കിണറ്റിനു അടുത്തെത്താനായപ്പോൾ നിഷയെ കണ്ടു ,ഇവിടെയുള്ള മിക്ക വീടുകളിലെയും അവസ്ഥ ഇത് തന്നെയാണ് ,ഈ സമയം അവളുടെ അമ്മയും അടുക്കളയിൽ ഇന്നലത്തെ കറി ചൂടാക്കുകയും ,ചോറിനു വെള്ളം വെക്കുകയും ,ചായ വെക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടാകും ,,


അവളുടെ ആങ്ങളമാർ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റു ഉത്സവത്തിന് പോയി മടങ്ങി കാണില്ല ..അവളുടെ അച്ഛനും മറ്റും ഇന്നലെ കള്ള് കുടിയ കെട്ട് ഇറങ്ങാതെ കിടപ്പുണ്ടാകും മണ്ണ് മെഴുകിയ മുറ്റത്ത്....വിരുന്നുകാർ അകത്തും ....എന്റെ വീട്ടിലും ഇതുപോലെ തന്നെ


എന്നെ കണ്ടതും അവൾ വിളിച്ചു , പിന്നെ രണ്ടുപേരും കൂടെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് വെള്ളമെടുക്കുന്ന ഇടയ്ക്ക് പ്രസന്ന ചേച്ചിയും വന്നപ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി രസമായി തോന്നി , എന്ത് വിശേഷം വന്നാലും  ഞങ്ങളുടെ ഈ പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരമേ ഇല്ല


കുറച്ചു കൂടി വെളുക്കുമ്പോൾ മുതൽ കുളത്തിലെ തിരക്ക് തുടങ്ങും പിന്നെ ആ വഴിക്ക് പോകേണ്ടി വരില്ല ,അത്രയും തിരക്കാണ്



തുടരും

ഭാഗം പതിനാല്

****************

എത്രനേരം അവരങ്ങനെ നിന്നിട്ടുണ്ടാവും എന്നറിയില്ല , എന്താണ് അപ്പുറത്ത് നടക്കുന്നത് എത്തിനോക്കാൻ എന്റെ ധാർമികത  അനുവദിക്കുന്നുമില്ല , പക്ഷെ ഈ തിരക്കിനിടയിലും പുതിയ വർഷത്തിലെ ആദ്യ ദിനം തന്നെ ഡയറി എഴുതാൻ കഴിയാതെ വരുമോ എന്ന വിഷമം മാറി .


ഓർമിക്കുവാൻ ഒത്തിരി സന്തോഷത്തോടെ നല്ലൊരു വർഷത്തിന് ആരംഭം കുറിക്കുകയാണ് . ഇനിയെങ്കിലും നന്നായി പഠിച്ചു തുടങ്ങണം എങ്കിലെ ഈ വർഷം നല്ല മാർക്കോടെ പാസാവാനും പി ജിക്ക് പോകാനും സാധിക്കൂ


ചിലപ്പോൾ വീട്ടിൽ സമ്മതിക്കില്ലായിരിക്കും എന്നാലും സാരമില്ല ലോൺ എടുത്തെങ്കിലും പഠിക്കണം , വെറുതെ ഇഷ്ട്ടങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഒന്നും ആർക്കുവേണ്ടിയും  നശിപ്പിച്ചു കളയരുത് .


 ഒരേയൊരു ജീവിതമെയുള്ളൂ അത് വെറുതെ കളയുന്ന വിഡ്ഢി ആവില്ല ഞാൻ ഒരിക്കലും . പഠിച്ചേ പറ്റൂ ...എന്ത് വന്നാലും അതിനൊരു മാറ്റവുമില്ല

ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെ  ഏട്ടനെ എനിക്ക് വലിയ ഇഷ്ട്ടമാണ് എങ്കിലും ആ ഇഷ്ട്ടം ഞാനോടെ തന്നെ ഇല്ലാതാവട്ടെ , ഇത്രകാലം കാത്തിരിക്കാൻ മാത്രം ഒരു പുണ്യവും ഞാൻ ചെയ്തിട്ടില്ല .

അല്ലെങ്കിൽ അയാളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു ചെല്ലാനുള്ള യോഗ്യത എനിക്കെന്താണ് ഉള്ളത് . ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അവരുടെ വീട്ടുകാർ പെണ്ണ് ആലോചിച്ചു വരുമ്പോൾ ഇവിടെത്തെ സാഹചര്യങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് കാണിച്ചു കൊടുക്കുക ?

വേണ്ട പ്രണയം വേണ്ട എന്റെ ജീവിതത്തിൽ .... ഒരുപാട് ഇഷ്ട്ടമുണ്ടായിട്ടും അറിയാതെ പോവുന്നത് തന്നെയാണ് നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും നല്ലത് .

നാളെ ജാതിയുടെയോ മതത്തിന്റെയോ കുടുംബത്തിന്റെയോ  പേരിൽ പിരിയേണ്ടി വരുമെങ്കിൽ വേദനിക്കെണ്ടാതില്ലാലോ ...ഇന്നത്തോടെ ഈ തീരുമാനം കൂടെ ഞാൻ ഉറപ്പിക്കുകയാണ് ഇനി അയാളെ കണ്ടാലും നോക്കുകയില്ല ,  അയാളെ കാണാനായി ഇനിയൊരിക്കലും അമ്പലത്തിലേക്ക് പോകില്ല . അയാൾ വരുന്ന നേരത്തിനും മുൻപേ ഇനി മുതൽ ക്ലാസ്സിൽ പോകും


അജി കാമുകനോട് സല്ലപിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് സമയമേറെയായി , എനിക്കുമാത്രമെന്താണ് ഇത്ര ധൈര്യമില്ലാതെ പോയത് .
 ആ! ...എന്തെങ്കിലും ആവട്ടെ ,എന്റെ ഒരു ആഗ്രഹം സാധിച്ചു .ഈ അരണ്ട പോസ്റ്റ്‌ കാലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കഷ്ട്ടപ്പെട്ട് എഴുതാനും ഒരു സുഖം തണുത്ത കാറ്റും കുറച്ചേറെ ഇരുണ്ടതെങ്കിലും   ഒരുപാട് നക്ഷത്രങ്ങളുള്ള ആകാശവും ...ഹോ എന്തൊരു സുഖാണ് .....!!!!!!!!


ഉത്സവപറമ്പിൽ നിന്നും  ഗാനമേളയുടെ നേർത്തശബ്ദം കടന്നു വരാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് . ഇനി ഇപ്പോൾ ഈ വഴിയിലൂടെ ഒരുപാട് പേര് പോകാൻ ഇടയുണ്ട് , ഗാനമേളയും കഴിഞ്ഞു രാവിലെ കുളത്തേരും കഴിഞ്ഞു പുലരുമ്പോൾ പായും പുതപ്പും ചുരുട്ടിക്കൂട്ടി വരുന്നവരെ കാണാനും നല്ല രസാണ്


ഞാൻ അടുത്തുള്ള മുത്തിയമ്മയോടൊപ്പം പണ്ടൊരിക്കൽ കാണാൻ പോയിട്ട് കിടന്നുറങ്ങിയ കഥ ഓർമപെടുത്തും എല്ലാവരും . പിന്നെ കുളത്തെരൊക്കെ കാണാൻ പോയവർ ഫോട്ടോയെടുത്ത് കാണിക്കും . നേരിട്ട് പോയി തിക്കിത്തിരക്കി എന്റമ്മേ! ഓർക്കാനേ വയ്യ . എങ്കിലും ചുറ്റും ഇരുട്ടും വെള്ളത്തിലൂടെ സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള രഥം കറങ്ങുന്നത് അപൂർവ്വ കാഴ്ച തന്നെ .


അല്ലെങ്കിലും ഈ ആണുങ്ങളുടെ ഒരു സ്വഭാവം ഇതാ അവരുടെയൊക്കെ വിചാരം അവർക്കൊക്കെ വേണ്ടി മാത്രാണ് എല്ലാ ഉത്സവവും എന്നാണ്. നമുക്ക് നേരെ ഒന്ന് കാണാനോ ,ചെണ്ടമേളം കണ്ടു നിക്കാനോ ആനയെ കാണാനോ പറ്റില്ല ,,എല്ലാം കൂടിയങ്ങ്‌ തിരക്കിക്കൊണ്ട് വരും അപ്പോഴേക്കും വീട്ടുകാർ പറയും വാ പോകാം ...വല്യ കഷ്ട്ടം തന്നെ


02/ ജനുവരി

തുടരും

ഭാഗം പതിമൂന്ന്



 രഥോൽസവം

***************



എനിക്കിന്ന് മതിയായിട്ടുണ്ട് .

എത്രയാണെന്ന്  വെച്ചാണ് ഒരു മനുഷ്യൻ വെള്ളം കോരുന്നത് കാണുന്നവർക്ക് നല്ല കാഴ്ചയാണെങ്കിലും  അനുഭവിക്കുന്നവരോട് ചോദിക്കണം .  പൊതു പൈപ്പിൽ വല്ലപ്പോഴും വരുന്ന വെള്ളത്തിനായാലും ഇതുപോലെ കിണറ്റിൽ നിന്ന് എടുക്കാനായാലും ഇത്രയും ദൂരം നടക്കേണ്ട അവസ്ഥ ചിലപ്പോൾ മരുഭൂമിയിൽ താമസിക്കുന്നവർക്കെ അറിയൂ

പുഴയും കിണറും അടുത്തില്ലാത്ത നാട്ടിൽ വന്നു ജനിച്ചതിനിന്നും  ദൈവത്തെ പഴിച്ചു . കള്ളുഷാപ്പിന്റെ അപ്പ്രത്ത്‌ കൂടിയൊഴുകുന്ന തോടെങ്കിലും  ഞങ്ങടെ വീടിനടുത്തുകൂടെ വന്നാൽ മതിയായിരുന്നു .വേനലെത്തും മുന്നേ ഇവിടെത്തെ കിണറുകളും കുളവും വറ്റിത്തുടങ്ങും അച്ഛമ്മ പറയണത് പോലെ "പെട്ടെന്ന് നിറയുകയും പെട്ടെന്ന് കൊറയുകയും"ചെയ്യുന്ന നാട്ടുകാരുടെ സ്വഭാവം പോലെ ആണത്രേ ഇതും


എങ്ങനെയൊക്കെയോ ഒരു വിധം ഒപ്പിച്ചു പതിവുപോലെ ഒരു ബക്കെറ്റ്ന്റെ മുക്കാലും നിറച്ച്,ടാങ്ക് നിറയ്ക്കുമ്പോൾ മനപൂർവ്വം ഓരോ കുടം കുറച്ചും എല്ലാം പണി ലാഭിച്ച സന്തോഷത്തിൽ കുളത്തിൽ വെറുതെയിറങ്ങിയപ്പോൾ അറിയാതൊന്നു കാൽ വഴുതി വെള്ളത്തിൽ വീണു .പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യാനാണ് ചെറുതായൊന്നു കുളിച്ചിട്ട് കയറി   .ഇങ്ങോട്ടെന്തെങ്കിലും പറയാൻ അമ്മയ്ക്ക് അവസരം കൊടുക്കാതെ പറഞ്ഞു


"നല്ല വിയർപ്പ്...അതാ കുളിച്ചത് ..."


അമ്മ കാര്യമായി മൈൻഡ്
 ചെയ്യാതെ അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോകുന്നതിന്റെ ഇടയ്ക്ക് വിളിച്ച് പറഞ്ഞ് ഇവിടെ വേറെ കറിയൊന്നും വെക്കുന്നില്ല . നിനക്ക് ചിക്കെൻ വേണ്ടെങ്കിൽ വേറെ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കിക്കോ . അപ്പോഴേക്കും കോയബത്തൂർ നിന്ന് മേമയും (ചെറിയമ്മ ) അച്ചുവും വന്നപ്പോൾ രാത്രി പട്ടിണി ആയാലും ഇനിയൊന്നും ചെയ്യുന്നില്ലെന്ന് തീരുമാനിച്ചു .

അവരോടു വിശേഷം പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് കുറെ നേരമിരുന്നപ്പോൾ മനസ്സിനെന്തോ വലിയ സന്തോഷം കിട്ടിയത് പോലെ തോന്നി . ഇനി ചിലപ്പോൾ ഇതുപോലെ ഒരു ദിവസം വന്നില്ലെങ്കിലോ എന്ന് തോന്നി .അതിനിടയ്ക്ക് അമ്മ കയറി വന്നപ്പോൾ ഞാൻ സംസാരം നിർത്തി അച്ചൂനേം കൂട്ടി മുറ്റത്തേക്ക്‌ വന്നു

അവൾ അവിടെയൊക്കെ രണ്ടുമൂന്നു തവണ നടന്നു നോക്കിയിട്ട് "നന്നായിട്ടുണ്ട് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ഇങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല സ്ഥലമില്ല ഒട്ടും എന്ന് ആവലാതി പറഞ്ഞു,അവൾക്ക് അറിയില്ലാലോ ഈ കാറ്റ് കാലത്ത് മുറ്റമടിക്കുന്ന കഷ്ട്ടം ..ഇങ്ങോട്ട് അടിക്കുമ്പോൾ എല്ലാം കൂടെ അങ്ങോട്ട്‌ പോകും അതും പോരാതെ മുറ്റം മണ്ണിട്ട്‌ തേച്ചില്ലെങ്കിൽ മണൽ പറന്നു വരും അകത്തേക്ക് ... അഥവാ മുറ്റം വൃത്തിയാക്കിയാൽ വളപ്പൊടിയും.


 ഇതിപ്പോൾ മൂന്നാമത്തെ തവണയാണ് പോകുന്നത് എങ്കിലും എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷമാണ് ഓരോ തവണയും  ഉത്സവപ്പറമ്പിലെത്തുമ്പോൾ . ഒരിക്കൽ രാവിലെയും ഒരിക്കൽ ഉച്ചയ്ക്കും ഇപ്പോൾ രാത്രിയും ...എല്ലാ രീതിയിലും ഉത്സവം കാണണമല്ലോ .

നടന്നു പകുതിയായപ്പോഴാണ് അജിതയും അച്ഛനും വന്നത് .പിന്നെ വീട്ടിലേക്കു പോകാതെ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വന്നു . അവൾ വന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് കൂടെയൊരു ആളായി. അച്ചുവിന് അനുവും ഉണ്ട് കൂട്ട് .

ദേവ രഥങ്ങൾ സംഗമിച്ചതും
  പതിവുപോലെ ചെറിയൊരു വലിയ വെടിക്കെട്ടോടെ പരിപാടി അവസാനിച്ചു .അടുത്തവർഷം ഇനി എന്നൊരു സങ്കടത്തോടെ തിരികെ വരുന്ന വഴിയിൽ  നിന്ന് അച്ചൂനും അനൂനും കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ വാങ്ങി . കണ്ണടയ്ക്കുന്ന പാവക്കുട്ടി എനിക്കിന്നും വലിയ ആഗ്രഹമാണ് എങ്കിലും വെറുതെ കണ്ട് മാത്രം സന്തോഷിച്ചു നടന്നു .കൂടുതൽ നേരം ചുമക്കാതിരിക്കാൻ അവസാനത്തെ കടയിൽ നിന്നും കരിമ്പും വാങ്ങി . അതോണ്ട് പല്ലുതേച്ചാൽ പാലുപോലെ വെളുക്കും എന്നാണ് എല്ലാരും പറയുന്നത് . ഇന്നേവരെ മാറ്റമൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും മാറുന്നുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം .

ഉത്സവയാത്ര അവസാനിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ കുറച്ചുപേർ മാത്രമറിഞ്ഞ പ്രണയം കൂടുതൽ പേരിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നു . അജിത ആദ്യം നിഷയുടെ ഏട്ടനോട്   നന്നായി പെരുമാറിയതിൽ എനിക്ക് തെറ്റൊന്നും കണ്ടില്ല, അല്ലെങ്കിലും എനിക്കെല്ലാം വൈകിയേ മനസ്സിലാവൂ .  പക്ഷെ ഇപ്പോൾ അവളുടെ ഏട്ടനോട് സംസാരിക്കുകയാണ് കിണറിന്റെ അപ്പുറത്ത് ഇരുട്ടിൽ നിന്നും സംസാരിക്കുന്നത്ര അവരുടെ ഇഷ്ടം വിപുലമായപ്പോഴാണ് ഞാനറിയുന്നത് .  കൂട്ട് നിന്ന് ഞാൻ എന്റെ ഇന്നത്തെ ദിവസം എഴുതി തീർക്കുന്നു, ഉച്ചത്തിൽ ഇപ്പോഴും ചീവീടുകൾ കൂവിവിളിക്കുന്നുണ്ട് ...


അടുക്കളയിൽ അമ്മമാർ നല്ല തിരക്കാണ് ... അച്ഛന്റെയും കൂട്ടുകാരുടെയും കുടിയുടെ ബഹളം .അനൂം അച്ചുവും മുറ്റത്ത്‌ തന്നെ കളിക്കുന്നുണ്ട് ,ഇന്ന് പൂർണ്ണ സ്വതന്ത്രമാണ് എവിടെ പോയാലും ആരും ശ്രദ്ധിക്കില്ല അതാവും അവളുടെ ധൈര്യം. 

ഭാഗം - 12

രഥോൽസവം

******************


ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പ്‌ വരെ എല്ലാരേം അനുഗമിച്ചാണ്  ഞാൻ തിരിച്ചു വന്നത് ,ഓരോരുത്തരായി പോകുമ്പോൾ കൈവീശി കാണിച്ചു അവസാനം ഇന്ദുനേം അയച്ചിട്ട് പതുക്കെ നടന്നു .

അഞ്ചുവർഷം സ്ഥിരമായി നടന്നിരുന്ന വഴിയാണ് എങ്കിലും അന്നത്തേതിൽ നിന്നും ( മൂന്നു വർഷം) കൊണ്ട് ഒത്തിരിയേറെ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു .

ഹൈ സ്കൂളിന് മുന്നിലായി ഇടതുവശത്ത്‌ ഉണ്ടായിരുന്ന ഓട്ടോ സ്റ്റാന്റ് ന്റെ നീളം ഒരുപാട് കൂടിയിരിക്കുന്നു . സ്റ്റാൻഡിൽ തികയാത്തത് കൊണ്ടാവും മുന്നിലെ ആൽമരച്ചോട്ടിലെ തറയുടെ അടുത്തും തിക്കിത്തിരക്കി നിൽപ്പുണ്ട് പുത്തൻ ഓട്ടോകൾ .

ഉച്ചനേരത്തും ഉത്സവ പറമ്പിലേക്ക് വരുന്നവരുടെയും പോകുന്നവരുടെയും തിരക്ക് തന്നെ , ചിലരൊക്കെ വഴിയരികിലെ സാധനങ്ങളുടെ അടുത്തു തന്നെ തുണി വിരിച്ച് മയങ്ങുന്നു , മറ്റു ചിലർ വർത്തമാനം പറയുന്നു, ഈ മനുഷ്യത്തിരക്കിന്റെ ഇടയിലൂടെ നുഴഞ്ഞുനീങ്ങുന്ന വണ്ടികളും ഉണ്ട്


സ്കൂളിന്റെ മതിൽ അവസാനിക്കുന്നിടത്ത് അന്ന് സിദ്ധിക്കാന്റെ കടയായിരുന്നു ,ഇന്നും കട ഉണ്ടെങ്കിലും കുറെ കൂടി വലുതായി ,സാധനങ്ങൾ കൂടി അടുത്ത് അടഞ്ഞു  കിടന്ന മുറികൾ എല്ലാം പുതിയ പുതിയ കടകളായിരിക്കുന്നു,

അതിനു നേർ വശത്ത്‌ ഏ കെ ജി സെന്റെർ ഇപ്പോഴുമുണ്ടെങ്കിലും അതിനടുത്തുണ്ടായിരുന്ന പച്ചക്കറി കടയ്ക്കു പകരം പുതിയ വലിയ വലിയ കടകൾ ,അവിടം മുതൽ എത്തനൂർ വരെ ആ ഭാഗത്ത് കടകൾ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു ഒരു പെട്രോൾ പമ്പ്  അല്ലാതെ .ഇന്നിപ്പോൾ ആ വഴിയെല്ലാം തിരക്ക് പിടിച്ചതായിക്കഴിഞ്ഞു

അങ്ങിങ്ങായി ഉണ്ടായിരുന്ന മരങ്ങൾ ഒന്നും കണ്ടില്ല ,വലിയ പടർന്നു പന്തലിച്ചു നിന്നിരുന്ന ആ പുളിമരത്തിനും മുകളിൽ  താമസമാക്കിയ കൊക്കുകളൊക്കെ എങ്ങോട്ട് പോയിക്കാണുമോ എന്തോ ,ധനുമാസമായിട്ടു കൂടി വെയിലിന് എന്തൊരു ചൂടാണ് .

ആ മരങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇത്ര കഷ്ട്ടപ്പാടില്ലായിരുന്നു . വലിച്ചു കെട്ടിയ കൊച്ചു കൊച്ചു കടകൾക്ക് ഉള്ളിലുള്ളവർ വഴിയെ പോകുന്ന എല്ലാവരെയും പോലെ എന്നെയും പ്രതീക്ഷയോടെ  നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ അടുത്തു നിന്നും ഒന്നും വാങ്ങാതെ നടക്കുന്നതിൽ വിഷമവും തോന്നി .


ബാഗിലുള്ളത് ഇനിയാകെ ഇരുപതു രൂപയാണ് ,അതിൽ കൂടുതലൊന്നും ഞാൻ സൂക്ഷിക്കാറില്ല ,അത് ചിലവാക്കിയാൽ നാളെ സെമിനാർ എഴുതാനുള്ള എ ഫോർ  പേപ്പർ വാങ്ങാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു  . അതുകൊണ്ട് തന്നെ വൈകുന്നേരം വീട്ടുകാരുടെ കൂടെ ഉത്സവത്തിന് പോകുമ്പോഴും അതെടുത്തില്ല


പെട്രോൾ പമ്പിനു മീതെ ബിവറേജ്ന്റെ മുന്നിൽ പാതി ഉത്സവത്തിന്റെ ആളുണ്ട് ,ഇടയിലെവിടെയോ പരിചയമുള്ള മുഖങ്ങളും കണ്ടു , വീട്ടുകാരിൽ ആരെങ്കിലും അതിനിടയ്ക്ക് വരിയിലുണ്ടാവും എന്നുറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് അധികം അങ്ങോട്ട്‌ നോക്കാതെ നടന്നു .

എത്തനൂർ സ്കൂളിന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ആണ് ഒന്ന് സമാധാനമായത് . ഇനിയിപ്പോൾ ചൂടുമില്ല ,തിരക്കുമില്ല ,തല താഴ്ത്തിയും നടക്കണ്ട .....ഇനി വീടുവരെ ഒറ്റപ്പെട്ട ആ വഴിയിലൂടെ ഫ്രീയായി നടക്കാം ...

പണ്ട് സ്കൂൾ വിട്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് വരുന്ന സമയത്ത് മൂളിപ്പാട്ട് പാടി നടക്കുന്ന സ്ഥലം . ഉച്ചനേരത്തൊക്കെ ആരും ഒറ്റയ്ക്ക് പോകരുത് പ്രേതം പിടിക്കുമെന്ന് ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ പേരുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലം .അതിന്റെ പാതി മുതൽ ഏതാണ്ട് അവസാനം വരെ ഒരു വശത്ത്‌ പുളിമരങ്ങളും ഒരു വശത്ത്‌ അടുത്തുള്ള ടൂട്ടോറിയൽ   കോളേജിലെ സാറിന്റെ വീടിന്റെ മതിലുമാണ്


അക്ഷരം എഴുതി തുടങ്ങിയ അന്നുമുതൽ കോപ്പി എഴുതിയില്ലെങ്കിലും മുടങ്ങാതെ മതിലിൽ കരിക്കട്ട കൊണ്ടും പച്ചില , ചോക്ക് ,ക്രയോൺ എന്നിവയാൽ  എന്തെങ്കിലും എഴുതാതെ പോയാൽ  അന്നൊന്നും സമാധാനമാവില്ലായിരുന്നു .


വർഷത്തിലൊരിക്കൽ മുടങ്ങാതെ മാഷ്‌ വെള്ള പൂശാറുണ്ട് എങ്കിലും വലിയ കാര്യമില്ല . അവിടെ പ്രണയവും ,സൌഹൃദവും ,സന്ദേശങ്ങളും ,കുറച്ചു തെറിയും അങ്ങനെ അങ്ങനെ എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആശാന്റെ നെഞ്ചത്ത് തന്നെ വേണമെന്ന് ടൂഷൻ പിള്ളാരോട് സാറ് പറയുമായിരുന്നത്രെ .


എന്റെ കൂട്ടുകാരിക്ക് പ്രേമം ഉണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് ,ചേട്ടൻ ആദ്യം പോയി മതിലിൽ എഴുതി വെക്കും ,ഞങ്ങൾ പോകുമ്പോൾ മറുപടി എഴുതും,വൈകുന്നേരം  വരുമ്പോഴേക്കും വീണ്ടും എഴുതിയിട്ടുണ്ടാകും ,ഞങ്ങൾ മറുപടി എഴുതും അങ്ങനെ അങ്ങനെ ..ഇതിനിടയ്ക്ക് ചിലർ അതിന്റെ ഇടയിൽ കയറി എഴുതും ...


വീടിനടുത്തെത്തുംബോഴേക്കും പ്രസന്ന ചേച്ചിയുടെ വിളി വന്നു , വെള്ളം  കോരാൻ പോകാൻ ,ഇവിടെയൊക്കെ എന്നാണാവോ ദൈവമേ പൈപ്പ് ലൈൻ എത്തുക എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ബാഗ്‌ തിണ്ണയിൽ തന്നെ വെച്ച് ,ഷാൾ അഴിച്ചു വെച്ച് ,അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് കുടമെടുത്ത് നടന്നു ,ചെറുതായി ദാഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷെ പാടത്തെ കിണറ്റിലെ തണുത്ത വെള്ളം കുടിക്കാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു ,എന്നിട്ടൊന്ന് മുഖം കഴുകണം . ഇന്നത്തെ വിശേഷങ്ങൾ ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിനൊരുസംതൃപ്തിയാണ് .


കുറച്ചുകൂടി കഴിഞ്ഞാൽ ആരെങ്കിലും  വിരുന്നുകാർ വരും ,അപ്പോൾ പിന്നെ വെള്ളത്തിന് ചിലവും കൂടുതലാണ് , അമ്മയാണെങ്കിൽ അടുക്കളയിൽ കറി വെക്കുന്ന തിരക്കിലും ,ഇന്ന് പോകണ്ട പറഞ്ഞിട്ടും ക്‌ളാസിൽ  പോയിട്ട് ഉത്സവപറമ്പിൽ കറങ്ങി വന്നതാണ് എങ്ങാനും അറിഞ്ഞാൽ ഉള്ള പേടിയായിരുന്നു മനസ്സിൽ അപ്പോഴും . അല്ലെങ്കിലും എന്ത് വിശേഷം വന്നാലും ആഘോഷിക്കണം എങ്കിൽ അതിനൊപ്പം കഴുത്തോളം പണിയും ഉണ്ടാവും നമുക്ക് .


ചെറു ചൂടുള്ള പൂഴി മണ്ണിലൂടെ രണ്ടു കുടവും അയയിലെ തോർത്ത് എടുത്ത് കഴുത്തിലുമിട്ടു നടന്നു.അകലെ നിന്നും എന്നും വരാറുള്ള കൈനോട്ടക്കാരൻന്റെ കോടങ്കി ഉടുക്കിന്റെ ശബ്ദം ചെറുതായി കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.നാട് ഒരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു രഥോത്സവത്തിന്റെ സമാപനം ഗംഭീരമാക്കാൻ ...

പതിനൊന്ന്





രഥോൽസവം


അല്ലെങ്കിലും വീട്ടിൽ നിന്നും രാത്രിയോടടുക്കുന്ന നേരത്ത് വരുമ്പോൾ ഇത്തരം കാഴ്ചകളൊന്നും കാണാൻ  കഴിയില്ല,  പ്രതേകിച്ചു രഥങ്ങളുടെ ഭംഗി , പിന്നെയൽപ്പസ്വൽപം കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന ചേട്ടന്മാർ

വൃത്തിയായി മണ്ണ് തേച്ചതും  കോണ്ക്രീറ്റ് ചെയ്തതുമായ മുറ്റങ്ങളിൽ അരിമാവുകൊണ്ടും,മഞ്ഞൾപ്പൊടിയും,കുങ്കുമവും കൊണ്ടും പിന്നെ അല്പം കൂടി മോഡേൺ ആയവർ കോലം വരയ്ക്കാനുള്ള പൊടിയിൽ  വൈവിധ്യമായ  കളർ മിക്സ്‌ ചെയ്തും സാധാരണയും, രംഗോലി ചിത്രങ്ങളും, മോഡേൺ ആർട്ടുകളും  ഭംഗിയായി വരച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത് അഗ്രഹാരങ്ങളിലെ മാത്രം  കൌതുക കാഴ്ചയാണ് .

ചിലപ്പോഴെല്ലാം ചിത്രത്തിന് മുന്നിൽ നിന്നും മാറാൻ കഴിയാത്ത വണ്ണം എന്നെ മോഹിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്‌ .അതിന്റെ വരകളിലൂടെ മനസ്സുപതിപ്പിച്ചു നോട്ടുബുക്കിന്റെ പേജിൽ പകർത്താൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട് . പക്ഷെ "നാലുദീപമുള്ള " കോലമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും എനിക്ക് വഴങ്ങില്ല . ലോകമറിയാതെ പോയ അടുക്കളപ്പുറത്തെ  കലാകാരന്മാരുടെ കൈകൾക്ക് അഭിനന്ദനങ്ങൾ


ഞങ്ങൾ കാഴ്ചകൾ കണ്ടും തമ്മിലടിച്ചും കോളേജ് വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവയ്ച്ചും ചരിത്രം തിരഞ്ഞും ആസ്വദിച്ചും നടന്നു .  രണ്ടും മൂന്നും കൂടിയ മൊക്കുകളിൽ എല്ലാം കളിപ്പാട്ടങ്ങളും, പൊരിയും അലുവയും ,കൊലുമിട്ടായിയും ,കരിമ്പും തകൃതിയായി വിറ്റഴിയുന്ന താൽക്കാലിക കടകൾ. ഈ കാലത്ത് പൊതുവെ പകലിനും ചൂട് കുറവാണ് അതൊരു അനുഗ്രഹം തന്നെയാണ് ഉത്സവം കാണാൻ വരുന്നവർക്കും അവിടെ ജീവിതമാർഗം തേടിയെത്തുന്നവർക്കും.


ഗ്രാമത്തിലെ വീടുകൾ ഞങ്ങളുടെ പട്ടിണി ഉൾനാടൻ സാധാരണ ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ് . അടുപ്പിച്ചടുപ്പിച്ചുള്ള വീടുകളും , നമ്പൂതിരി സഭ കൂടാനുള്ള തിണ്ണകളും , രണ്ടും മൂന്നും നിലയും , വീടിനകത്ത് കിണറും  , ഓരോ സ്ട്രീറ്റിലും അമ്പലങ്ങളും കല്പടവുകളോടെയുള്ള കുളങ്ങളും കിണറുകളും  ..അതിലൂടെ നടക്കാൻ എന്തെന്നറിയാത്ത സുഖമാണ് . ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരം ,തൊട്ടുകൂടായ്മ നിര്ത്തലാക്കിയത് തുടങ്ങിയവ കാരണം സാധാരണക്കാരനുണ്ടായ ഗുണം .

പണ്ടൊക്കെ പറഞ്ഞു കേട്ടതുപോലെ അഗ്രഹാരവീഥിയുടെ പരിശുദ്ധി വിളിച്ചറിയിക്കാൻ എന്നോണം ചില വീടുകളിൽ നിന്നും പാട്ട് പഠിപ്പിക്കുന്നതിന്റെയും ചിലയിടത്ത് നിന്നും ശബ്ദം കുറച്ചു വെച്ച ശാന്തമായ സംസ്കൃതഗാനങ്ങളും കേൾക്കാം. മലയാളികൾ ആണെന്നാലും തമിഴിന്റെ സ്വാധീനം മറ്റു ജില്ലകളെ വെച്ചും കൂടുതലെന്ന് തോന്നുന്നത് ഈ ആഗ്രഹാരവീധിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴാണ് .മടക്കിക്കുത്തിയ പതിനെട്ടുമുഴം ചേലയും ,മുണ്ടും കുടുമയും സൂക്ഷിക്കുന്നവരും ഇപ്പോഴുമുണ്ട് .


അതിലേറെ ഞങ്ങളെ പോലുള്ള സാധാരണക്കാരെ ഏറെ അസൂയാലുക്കൾ ആക്കിയിരുന്നത് അവിടത്തെ പെങ്കുട്ടികളുടെ ഭംഗിയെ കുറിച്ചും പരിശുദ്ധിയെകുറിച്ചും എല്ലാവരും പുകഴ്ത്തി പറയുമ്പോഴാണ് . സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഞങ്ങളും നോക്കി നിന്നു പോകാറുണ്ട് , നീണ്ടമുടിയും ,കാതിലെ ജിമിക്കിയും ,പട്ടുപാവാടയോ ദാവണിയോ അണിഞ്ഞും, പിന്നെ നന്നായി കിലുങ്ങുന്ന പാദസ്വരവും ,വെളുത്തു തുടുത്ത മുഖവും  ...പിന്നെ കുറച്ചു ആഭരണങ്ങളും കൂടെ ആവുമ്പോൾ അല്ലെങ്കിലും ആരാ നോക്കിപോകാതിരിക്കുന്നത്


ആ സമയത്ത് ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളിലേക്ക് നോക്കും എത്ര പാടിയാലും നന്നാവാത്ത ശബ്ദം , അവരെപ്പോലെ ഒരിക്കലും പതുക്കയോ മനോഹരമായോ സംസാരിക്കാനോ ചിരിക്കാനോ കഴിയാത്തത് ,


കല്യാണം ആയാൽ പോലും പൊന്നുണ്ടാക്കാൻ ഓടി നടക്കുന്ന പാവപ്പെട്ട വീട്ടുകാർ ..ആധാരവും,മറ്റു സാധനങ്ങളും കൈ വായ്പയും ,ചിട്ടിയും ,ബ്ലേഡുകാരും  ഉള്ളതുകൊണ്ട് നടക്കുന്ന വിവാഹങ്ങൾ ആയിരുന്നു മിക്കതും .

എങ്ങോട്ടെങ്ങിലും പോകുമ്പോൾ ചുവരിലെ ആണിയിൽ തൂക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന റോൾഡ് ഗോൾഡ്‌ചെയിൻ  "മുക്കാൻ " (ഗോൾഡ് കവറിങ്  ) കൊടുക്കാത്തതിൽ പരിഭവം പറഞ്ഞു കഴുത്തിലെ കറുത്ത ചരടിനോട് ഒപ്പം അതും അണിഞ്ഞ് ,പണ്ടെങ്ങോ ഏതോ കല്യാണത്തിന്  വാങ്ങിയ സാരിയും ഉടുത്ത് പോകുന്ന അമ്മമാരോട് എങ്ങനെ പറയുമായിരുന്നു " ഞങ്ങൾ ഈ മുത്തുമാലയ്ക്കു പകരം അതുപോലെ ഉള്ളത് തന്നൂടെ എന്ന്"


കാട്ടിലും മേട്ടിലും അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞും ഇവിടുത്തെ നല്ല പൊടിക്കാറ്റിൽ വിറക് പെറുക്കി വെച്ചും കാലിൽ കുത്തിയ മുള്ളിനെ വലിച്ചൂരി കളഞ്ഞും  ഓടി നടന്നിരുന്ന വീട്ടിലെ ആളുകൾക്കും കറിവെക്കാനും  ചേർത്ത് വാങ്ങുന്ന നൂറും നൂറ്റമ്പതും ഗ്രാം വെളിച്ചെണ്ണയ്ക്ക് ഞങ്ങളുടെ മുടിയെ അതുപോലെ സൂക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല . വെലിയിൽന്റെ ഉറ്റ തോഴരായത് കൊണ്ടായിരിക്കും പാലിന്റെ നിറവും ഇല്ലായിരുന്നത് .


 ആണ്ടിലൊരിക്കൽ എടുക്കുന്ന വസ്ത്രത്തിനായി കാത്തിരുന്നവർക്ക് അതൊക്കെ കാഴ്ചകൾ മാത്രമായിരുന്നു എന്നറിഞ്ഞിട്ടും അതുപോലെ ഒന്ന് എത്ര മോഹിച്ചിരുന്നു ...

ഞങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ മുഖം  തിരിച്ചു നടക്കുന്നവരെ ആരാധനയോടെ കണ്ടത് ഓർക്കുമ്പോൾ പിന്നീട് ഒരുപാട് പുച്ഛം തോന്നിയിട്ടുണ്ട് എന്നോട് തന്നെ . പിന്നെ ഇത്തിരി  സങ്കടം വരുന്നത് കൂട്ടുകാരന്മാാരും ,സിനിമയിലും ,പുസ്തകങ്ങളിലും അവരെ മാത്രം പുകഴ്ത്തുന്നത് കാണുമ്പോഴാണ് , സാധാരണക്കാരായ ഞങ്ങളും ഇവിടെ ജീവിച്ചിരുന്നു എന്ന് അവരാരും കാണാതെ പോയത് എന്താണാവോ ...സൗന്ദര്യസങ്കൽപങ്ങളിൽ അവരെല്ലാം കണ്ട അഴകുകൾ ഞങ്ങൾക്ക് അന്യമായിരുന്നത് കൊണ്ടോ

എന്നിട്ടും വീണ്ടും വീട്ടിൽ തമ്മിൽത്തല്ലി വഴക്കിട്ട് മുഖം വീർപ്പിച്ച് (എന്നാലും അന്നൊന്നും വീട്ടുകാർ അത് കാര്യമാക്കിയിരുന്നില്ല എന്നത് വാസ്തവം .) കണ്ടിട്ടോ എന്തോ പെട്ടെന്ന് പൊട്ടി പോകുന്ന കുപ്പിവളയ്ക്കു പകരം റബ്ബർ വളയും ,ഇരുമ്പ് വളയും ,അല്ലെങ്കിൽ പെട്ടെന്ന് അഴിക്കാൻ കഴിയാത്ത കുപ്പിവള ആയിയമ്മ (വള വിക്കാൻ വരുന്നവർ) തന്നെ ഇട്ടു തരും ..മാസങ്ങളോളം അതങ്ങനെ തന്നെ കിടക്കും ...... ആ അഭിമാനത്തിൽ ഉത്സവം കാണാൻ പോകും ....


ഓർമ്മകൾ പങ്കുവയ്ച്ചു പിന്നെയും പിന്നെയും മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോൾ രമ്യയ്ക്ക് പടക്കം പൊട്ടുന്നത് അടുത്തുനിന്നും കേട്ടുണ്ടായ ഞെട്ടൽ മറ്റുള്ളവരിലേക്കും വ്യാപിക്കും മുന്നേ ഞങ്ങൾ അമ്പലപ്പറമ്പിൽ നിന്നും പിന്തിരിഞ്ഞു , കൊടുവായൂർ രഥോത്സവമെന്ന ഒരേടുകൂടി കലാലയഓർമകളിൽ ചേർത്തുവച്ചുകൊണ്ട്.

part - 10

പുതുവർഷം
----------------


ധൈര്യത്തോടെ വേലിചാടി ആദ്യം കടന്ന അനു അമ്മയെ കണ്ട് പതറി നിൽക്കുന്നത് ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ  കാണാതെ ഞാനും ചാടിക്കടന്നു ,അമ്മയെ കണ്ടതും ഞാനും പതറിപ്പോയി . പാതിരാത്രി വേലിചാടി വീട്ടിലേക്ക് വരുന്ന പെൺകുട്ടിയോട് ഒരമ്മയ്ക്ക് എന്തുവേണമെങ്കിലും പറയാം . പക്ഷെ ഇവിടെ അതുണ്ടായില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല

 " പരിപാടിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞോ ?'"

 എന്ന ചോദ്യത്തോടെ 'അമ്മ ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വലിയൊരാളായി കാണപ്പെട്ടു , ദൈവത്തിനും മീതെയൊരാൾ . കട്ടിലിന് ചുവടെ നിന്നും ഏതോ ബ്രാണ്ടിയുടെയും ശർദ്ധിച്ചതിന്റെയും ചിക്കെൻ കറിയുടെയും രൂക്ഷഗന്ധം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു . അത്രനേരമുണ്ടായിരുന്ന സന്തോഷം മുഴുവൻ ആവിയായി പോയതുപോലെ ഞാനും അനുവും അൽപനേരം മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കി നിന്നു

പായവിരിച്ചു കിടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ 'അമ്മ അനുവിന്റെ അപ്പുറത്തായി വന്നുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു. കാര്യമായി അടിപിടി നടന്നതിന്റെ ലക്ഷണം ഉണ്ട് . ഈ സമയത്ത് ഞങ്ങളിവിടെ വേണമായിരുന്നു എന്നൊരു കുറ്റബോധം ഉണ്ടെങ്കിലും അതിനപ്പുറം വർഷത്തിൽ പാതിയോളം ദിവസവും അരങ്ങേറുന്ന ഈ കലാപരിപാടിക്കുവേണ്ടി വർഷത്തിൽ അൽപനേരം മാത്രം നീടുനിൽക്കുന്ന സന്തോഷത്തെ നശിപ്പിക്കുവാൻ തോന്നിയില്ല .
ഒരുവശത്ത് മാനം മുട്ടെ സ്വപ്നം കാണുന്ന മക്കൾ , ഒരുവശത്ത് മൂക്കുമണ്ണിൽ മുട്ടെ കുടിക്കുന്ന ഭർത്താവ് , അതിനിടയിൽ എന്തെന്നറിയാതെ ഒരമ്മ . സ്ത്രീസ്വാതന്ത്രമൊക്കെ ആദ്യമെത്തേണ്ടത് ഗ്രാമങ്ങളിലെ അടുക്കളപ്പുറങ്ങളിലാണ് എന്ന് ആരുചിന്തിക്കാൻ


പുതിയദിനം തുടങ്ങിയതിന്റെ സന്തോഷവും നിമിഷങ്ങളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ സംഭവിച്ച മൂടാപ്പും പുതിയ ഡയറിയിൽ എഴുതിയാലോ തോന്നിയതാണ്. പക്ഷെ ലൈറ്റ് ഇട്ടാൽ പ്രശ്നമാകും ,ഞങ്ങൾ രണ്ടും  ആരോടും  പറയാതെ പോയതിന്റെ വിചാരണ പുലരും വരെ നീണ്ടുനിന്നെന്നും വരാം .

 മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക് എടുക്കാൻ പോവണം എന്നുണ്ടെങ്കിൽ വാതിലോരത്തു കിടക്കുന്ന അമ്മയെ ചാടിക്കടന്ന്  പോകണം, അത് പ്രശ്നമാണ് .പരിപാടി കഴിഞ്ഞു വീടെത്തി കിടക്കും വരെയും അനുഭവിച്ച ടെൻഷൻ ഞങ്ങൾക്കേ അറിയൂ .


ജീവിക്കാൻ വയ്യാതെ മരണത്തെ സ്വയം വരിച്ചവർ ഒരുപാടാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും , പാമ്പ് കടിച്ചുമരിച്ചവർ , പനിവന്ന് മരിച്ചവർ , അപകടത്തിൽപ്പെട്ട് മരിച്ചവരെന്ന് ആ ലിസ്റ്റ് നീണ്ടുപോകും . അതുകൊണ്ടുതന്നെ പെൺകുട്ടികൾ പുറത്തിറങ്ങുന്നതിന് നാടൊട്ടുക്കും വിലക്കാണ് , എങ്ങനെയേലും വല്ല ബാധയും കൂടിയാൽ ആര് കെട്ടിയെടുക്കും എന്ന പേടി . വല്യ തറവാടാല്ലാത്തോണ്ട് "ഗന്ധർവ്വൻ ,യക്ഷി " എന്നിവയെ അധികം ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല .



എന്നാൽ എനിക്കൊന്നിനെയും പേടിയില്ല . ഇത്തിരിയെങ്കിലും ഭയമുണ്ടെങ്കിൽ അത് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരെ മാത്രമാണ് . പാത്തും പതുങ്ങിയും വന്ന് മനസ്സിലൊരു കരടായി ബാക്കി നിൽക്കുന്നവരെ . നാട്ടിലെ വയസ്സായ പ്രമുഖ തള്ളമാരുടെ സദസ്സുകളിൽ ഈ രാത്രിയാഘോഷം വൈകാതെ വിഷയമാകും , വല്ലപ്പോഴും കഥ പറഞ്ഞുതരുന്ന ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിലും അമ്മയോട് എന്തുകണ്ടാലും വന്ന് ഏഷണികലർത്തി പഴിയെടുക്കുമ്പോൾ ദേഷ്യം വരും . ഈ തള്ളമാരാണ് നാട്ടിലെ പ്രധാന ഏഷണിക്കാരും അസൂയാലുക്കളും വിദൂഷകരും


 "ഇന്നുരാവിലെ  പതിവുപോലെ അമ്മയുടെ ചീത്തകേട്ടു എണീച്ചു ". ഇനിയെന്നും ഡയറിയിൽ ആവർത്തിക്കേണ്ട വാചകം ഇതാണ്. ഇന്നുപുലർച്ചെ വന്നുകിടന്നതും ഉറങ്ങാത്തത്തിന്റെയും ക്ഷീണം എന്നെ നന്നായി ബാധിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു ഇന്ന് . പക്ഷെ പെൺകുട്ടികൾക്ക് "അന്യന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്നുകയറേണ്ട പെണ്ണാണ് " എന്ന ലേബലിൽ നിന്നും മോചനമില്ലാത്തോണ്ട് സൂര്യനെത്തും മുന്നേ ഉണർന്നു .

സമയം ആറുമണിയോടടുത്തിരുന്നു . ആറെകാലൊക്കെ ആവുമ്പോഴേക്കും കുളത്തിൽ ആണുങ്ങളുടെ തിരക്ക് വരും അതിനുമുന്നെ കുളിച്ചു വരണം  ,ഇന്നുമുതൽ അഞ്ചു മണിക്ക് എണീക്കണം പഠിക്കണം എന്നുള്ള ശപഥം ആദ്യ ദിനം തന്നെ പൊളിഞ്ഞ സങ്കടം ഉണ്ടായിരുന്നു .


രാവിലെ കോളേജിൽ പോകുന്ന നേരം ആയപ്പോൾ പണിയൊക്കെ പതുക്കെയായി മനസ്സ് സ്വപ്നത്തിലും ഇന്ന് അവർക്കൊക്കെ ലീവായിരിക്കും  ആൽത്തറയിൽ അയാളെ കാണാതിരിക്കില്ല   മനസ്സിൽഉറപ്പിച്ചാണ് ചെന്നത് പക്ഷെ മെയിൻ റോഡിലേക്കുള്ള വളവ് തിരിഞ്ഞപ്പോഴേ അവിടെ കാണാതായപ്പോൾ എന്തെന്നില്ലാത്ത ദേഷ്യം തോന്നി നടത്തം പതുക്കെയാക്കിയതെയുള്ളൂ . അകലെ നിന്നും "ഗുരുവായൂരപ്പൻ(ബസ്‌ ) വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു , പിന്നെ ഓടി പോയി കയറി കോളേജിൽ എത്തുന്നത് വരെയും കാണാതെ പോയ വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു മനസ്സിൽ . കാണാതിരിക്കാനും വയ്യ പറയാനും വയ്യ വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥ തന്നെ പ്രേമം പിടിപെട്ടാൽ


കോളേജിൽ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു  ഞങ്ങളുടെ അവസാനത്തെ ആഘോഷമാണ് . വാർഷികപ്പരീക്ഷകൾ സെമസ്റ്ററിലേക്ക് വഴിമാറിയ പുതുതലമുറയ്ക്ക് വഴിമാറി ഞങ്ങൾക്ക് പിന്തിരിയാൻ നേരമായെന്നുള്ള ഓര്മപ്പെടുത്തലാണോ ഈ പുതുവർഷമെന്ന് ഞാൻ ഭീതിയോടെ ഓർമ്മിക്കുന്നു .

ഇവിടുത്തെ ശിവമല്ലിയും , ഗുൽമോഹറും , വാകപ്പൂവും ഇല്ലാത്ത വഴികളിലൂടെ നടക്കേണ്ടി വരും ...
യൂക്കാലിപ്റ്റസ് മരങ്ങളുടെ എണ്ണമെടുക്കാൻ പറ്റാത്ത ദിവസങ്ങൾ ...
തേക്കിൻ പുഴുക്കളെ പേടിക്കേണ്ടാത്ത ദിനങ്ങൾ ...
ഇലന്തിക്കായ പഴുക്കുന്നതും കാത്തിരിക്കേണ്ടാത്ത വേനലുകളാവും ഇനിയെല്ലാം
കാറ്റാടിമരങ്ങളും കരിമ്പനകളും ചുടലിച്ചെടികളും കൊടുക്കാപ്പുളിമരവും കാലമെത്ര കഴിഞ്ഞാലും ആ ശോകനാശിനി തീരത്തുണ്ടാവുമോ
ഇവിടെ ജീവിച്ചു സന്തോഷിച്ചു പോയ ഓരോ കാലഘട്ടത്തിന്റെയും കഥ പറയാൻ
അതോ ഹെറാക്കിളീറ്റസിന്റെ വാക്കുപോലെ " ഈ പുഴയും ഒഴുകിപ്പൊമോ ?"

ഹോ എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു . ഈ കലാലയമില്ലാത്ത ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുമ്പോൾ തന്നെ , പക്ഷെ അംഗീകരിച്ചേ മതിയാവൂ ഈ മുത്തശ്ശിമരത്തണലിൽ മൂന്നുമാസം കൂടി ശേഷിക്കെ ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം വ്യാമോഹങ്ങളാണെന്ന്.


 കയ്യിലുള്ളതെല്ലാം എടുത്ത് പിരിവിട്ട് കേക്കുവാങ്ങി മുറിച്ചു , പക്ഷെ പാതിപോലും ആരുടേയും വയറ്റിലെത്തിയില്ലെന്ന് മാത്രം . പാവം കേക്കിന് മുഖസൗന്ദര്യം കൂട്ടാനും വാഷ് ബേസിനിൽ ഒഴുകിപ്പോകാനും ചവറ്റുകുട്ടയിൽ പേപ്പറിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചുകിടക്കാനുമാണ് വിധി .

വികാരഭരിതമായ ഗിഫ്റ്റുകൈമാറൽ ചടങ്ങുകഴിയുമ്പോൾ കഴിഞ്ഞ രണ്ടുതവണത്തേയും പോലെ എല്ലാവരും എന്റെ സമ്മാനം കണ്ട് ഞെട്ടി . ഇരുപതുകടന്ന സുഹൃത്തിന് അൻപതുരൂപന്റെ ബാറ്റും പോലും ഞാനല്ലാതെ ആരാണ് നൽകുക അല്ലെങ്കിലും . ചിലപ്പോൾ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഏതെങ്കിലും ഉത്സവപ്പറമ്പുകളിൽ നിന്നും അങ്ങനെയൊരെണ്ണം മോഹിച്ചിട്ടും കിട്ടാതെ വന്ന ബാല്യത്തിൽ നിന്നും ഏറെ ദൂരത്തെത്തിയെന്ന ഓർമപ്പെടുത്തലിനായി ഇതിലും നല്ലൊരു സമ്മാനം ഞാൻ വേറെ കണ്ടില്ല .

പിടിച്ചുപറിയും കയ്യിട്ടുവാരലും പങ്കുവയ്പ്പും ഒക്കെയായി ഉച്ചഭക്ഷണവും കഴിഞ്ഞശേഷം ഞങ്ങളെല്ലാവരും കൂടെ രഥോത്സവം കാണാൻ വന്നു, ഞങ്ങളുടെ കലാലയജീവിതത്തിലെ അവസാനനിമിഷങ്ങളെ ആഘോഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയ മാർഗമാണ് ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ ഉത്സവങ്ങളിലും പങ്കെടുക്കുക . വരണ്ട പാലക്കാടൻ മണ്ണും ചുടുകാറ്റും ആവേശമൊട്ടും കുറയാത്ത ജനങ്ങളും കൗതുകം തന്നെ . ക്‌ളാസ്സിലെ പതിനഞ്ചുപേരും കട്ട് ചെയ്തതുകൊണ്ട് ബാക്കിയുള്ള അഞ്ചാറുപേർക്കായി ആരും പഠിപ്പിക്കില്ല എന്നൊരു വിശ്വാസവുമുണ്ട് .


ദേവരഥങ്ങൾ പ്രദക്ഷിണം വെക്കുന്ന അഗ്രഹാര വീഥിയിലൂടെ ജാതി - മത ഭേതമില്ലാതെ ഞങ്ങൾ നടന്നു നീങ്ങി ...




തുടരും

.ഇത് വെറും സാങ്കൽപികം മാത്രമാണ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുമായോ മരിച്ചവരുമായോ യാതൊരുവിധ ബന്ധവുമില്ല .

 part- 9

പുതുവർഷം
------------------



പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല പെണ്ണായി പോയില്ലേ

പാതിരാവിനെ പേടിക്കേണ്ട പെണ്ണ്

ഇഷ്ട്ടങ്ങളെ ത്യജിക്കേണ്ട പെണ്ണ്

സ്വപ്നം കാണാൻ അവകാശമില്ലാത്ത പെണ്ണ്

സദാചാരം കൂട്ടിലിട്ടടച്ച പെണ്ണ്

അടിമയായി മാത്രം കഴിയാൻ ഉള്ളതെന്ന് കരുതുന്നവരുടെ ഇടയിലുള്ള പെണ്ണ്

പ്രസവിക്കാനും കുഞ്ഞുങ്ങളെ പരിപാലിക്കാനും എന്ന് മാത്രം ചരിത്രവും വിധിയെഴുതിയ പെണ്ണ്

ആണിന്റെ കൂട്ടും അടുക്കളയും മാത്രം അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെട്ട പെണ്ണ്

അത് നാട്ടിൻ പുറത്താവുമ്പോൾ കോഴിക്കൂടും കോഴികളും പോലെയും നഗരത്തിലാകുമ്പോൾ ഏതു നിമിഷവും ശത്രുവിനെ പേടിച്ചിരിക്കുന്ന മാനിനെ പോലെയും കഴിയെണ്ടുന്ന പെണ്ണ്

അവകാശങ്ങൾ നല്കാതെ ആദരവ് നല്കാതെ ഒന്നുമല്ലാതെ ജീവിച്ചുമരിക്കുന്ന ഒരുപാട് പെണ്ണുങ്ങളിൽ  ഒരാൾ തന്നെയാണ് ഞാനും

ആണായി ജനിക്കണം എന്ന് മോഹിച്ചത് പെണ്ണായി പോയ സങ്കടം കൊണ്ടല്ല എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്ക് അംഗീകാരം കിട്ടണം ഈ സമൂഹത്തിൽ എങ്കിൽ ഒന്നുകിൽ ആണാവണം അല്ലെങ്കിൽ കുറെയധികം കാശുള്ളവൾ ആവണം ...

ഇല്ല പൈസയുണ്ടായിട്ടും കാര്യമില്ല , സംരക്ഷണം  അപ്പോഴും പുരുഷന്റെ കയ്യിൽ വെച്ച് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട് സമൂഹം ... ഈ ചിന്താഗതികൾ തെറ്റെന്ന് വിളിച്ചു പറയാൻ വേണ്ടി മാത്രം എനിക്കൊരു ആണായി ജനിക്കണം ഇനിവരും ജന്മമെന്നൊന്നുണ്ടെങ്കിൽ  .

ക്ലബ്ബിന് മുന്നിലേക്ക്‌ തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ  ആരോ ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ നിന്നും മാറുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു , നിഷയെ വിളിച്ചു കാണിച്ചു കൊടുത്തപ്പോൾ "നീ മിണ്ടാതെ വാ " എന്നുള്ള മറുപടി അവിടെ എന്തോ നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക്  മനസ്സിലായിട്ടുള്ളതുപോലെ  തോന്നി .

പ്രസന്നചേച്ചിയുടെയും ബിൻസിയുടെയും അസാന്നിധ്യത്തിൽ നിഷയോട് ചോദിക്കണമെന്നുറപ്പിച്ചെങ്കിലും തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ സാധിച്ചില്ല . ആ നിഴലനക്കം എന്നെ ശല്യപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു . എന്റെ മുൻപിലൂടെ ഞാനറിയാതെ എന്തോ നടക്കുന്നുണ്ട് എന്നുമാത്രം മനസ്സിലായി .


ഞങ്ങളെ കണ്ടതും  ചീത്ത പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അപ്പൂ ഇറങ്ങി വന്നു

"എവിടെ പോയി കിടക്കുകയായിരുന്നു "

"ഞങ്ങളൊന്നു നടക്കാൻ പോയി "

"രാത്രിയാണോ നടക്കുന്നത് ..."?

"നീ പോടാ ..ആകെ അടിച്ചുപൊളിക്കാൻ കിട്ടുന്ന വർഷത്തിലെ ഒരേയൊരു രാത്രിയാണ് ..."

ചില നേരത്ത്  ഇവന്മാരുടെ പറച്ചിൽ കേട്ടാൽ തോന്നും അച്ഛന്മാരാണോന്ന്  . അവനെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഒതുക്കി കഴിഞ്ഞുപോയ സംഭവം നടന്നിട്ടേയില്ല എന്ന മട്ടിൽ ഞങ്ങൾ അകത്തുപോയിരുന്നു നാട്ടുകാരെ പരദൂഷണം പറയൽ പരിപാടി ഏറ്റെടുത്തു ,

മുറ്റത്ത് കുട്ടികൾ പാട്ടുപാടി കളിക്കുന്നുണ്ട് . ആരുടെയോ ഫോണിൽ പാട്ടുവെച്ചിട്ടുണ്ട് . ഒന്നുരണ്ട് മുതിർന്നവർ ഏതുനിമിഷവും എന്തും സംഭവിക്കാം എന്ന മട്ടിൽ നിൽക്കുന്നു , ആൺപിള്ളാർകാര്യമായ ചർച്ചയിലാണ് . നാടിന്റെ പൊതുസ്വത്തായ അഞ്ചാറുപട്ടികൾ കാര്യമറിയാതെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഉലാത്തുന്നുണ്ട് .

എന്തോ കാര്യമായത് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നു , ഒരുവർഷത്തെ കഷ്ടനഷ്ടങ്ങൾ മറന്ന് ജീവിക്കാൻ പുതുവർഷം എത്താനിനി നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം . .. !


പതിനൊന്നേ മുക്കാലിനോട് നേരമടുത്തപ്പോഴേക്കും റോഡിൽ എഴുതാൻ പോയവരും ചെറിയ പിള്ളാരും വരാൻ ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്നവരും എത്തിത്തുടങ്ങി .ചെറിയ തമാശയും വർത്തമാനവും പന്ത്രണ്ടിലെക്കുള്ള കാത്തിരിപ്പും ഒക്കെയായി മൂന്നും കൂടിയ മുക്കിൽ ടേബിളിന് മുകളിലായി വെച്ച  കേക്കിനു ചുറ്റും നിരന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ എന്തെന്നില്ലാത്ത ആരവം എല്ലാ മനസ്സുകളിലും അലയടിക്കുന്നത് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു ... ഇനി ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം എന്ന നിലയിലെത്തിയപ്പോൾ സമ്പൂർണ്ണ നിശബ്ദത .

ഇപ്പോഴും കലപില പറയുന്ന ഞങ്ങടെ നാട്ടിലെ പുതുതലമുറ ഇത്ര നിശബ്ദമായി ആദ്യമായാണ് . പക്ഷെ ഒരുമിനുട്ട് സ്ലോവായ ആ പൊട്ടൻ സാനുവിന്റെ ഫോണിൽ 11 : 59  ആയപ്പോഴേക്കും അകലെനിന്നും ആരവമുയർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു , പിന്നൊന്നും നോക്കിയില്ല സാനുവിനുള്ളത് അവസാനത്തേക്ക് മാറ്റിവച്ചു വർണ്ണക്കടലാസ്സുകൾ മുകളിലേക്ക് വിതറി ... കൂവിവിളിച്ചു .... ചിരിച്ചു ...സന്തോഷിച്ചു ... മുറിക്കും മുൻപേ കേക്കിന്റെ ഓരോ വശങ്ങളിൽ നിന്നും കൈയ്യിട്ടുവാരലിലൂടെ നേടിയതുകൊണ്ട് ഫേഷ്യൽ പരിപാടി ആരംഭിച്ചു ... എന്തൊക്കെയാണ് ഞങ്ങൾ ചെയ്തത് ...എന്തൊരു ആവേശമായിരുന്നു ...മൊബൈൽ കയ്യിലുള്ളവർ ആരെയൊക്കെയോ വിളിക്കുന്നു , ആരൊക്കെയോ ഇങ്ങോട്ടും ... ഇതൊന്നുമില്ലാത്ത ഞങ്ങളിൽ ചിലർ കുട്ടിപ്പട്ടാളത്തിന് കൂടെ ചുവടുവെച്ചു . അടുത്ത തിരുവാതിരയ്ക്ക് എങ്ങനെയാവുമെന്നറിയാതെ ...


ആദ്യത്തെ പടക്കം  സാനൂന്റെ  മേലെ പൊട്ടിച്ചു ഞങ്ങൾ ആഘോഷം തുടങ്ങി .കേക്ക് മുറിച്ചു , നല്ലവരായ കൃത്യം പന്ത്രണ്ടു മണിക്ക് എഴുന്നേറ്റു വന്ന നാട്ടുകാർക്കുംകാശ് തന്നു സഹായിച്ചു കള്ളും കുടിച്ചു മാറിയിരുന്നിരുന്ന ചേട്ടന്മാർക്കും ഞങ്ങടെ കുട്ടി പട്ടാളത്തിനും കൊടുത്ത് ഞങ്ങൾ കമ്മിറ്റിക്കാർ ബാക്കിയുള്ളതും ചുമന്ന് നാടുചുറ്റൽ ആരംഭിച്ചു

ചീവീടുകളാണോ ഞങ്ങളാണോ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിൽ അലറുന്നതെന്ന മത്സരമുള്ളത് പോലെ , പടിയടച്ചുവെച്ച വീടുകളിലെ പട്ടികളാണോ ഞങ്ങളാണോ എന്നപോലെ , എത്രവലിയ ഉറക്കമാണെങ്കിലും ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അൽപനേരം മാറ്റിവെക്കാനും ഞങ്ങൾ നൽകുന്ന മധുരം സ്വീകരിക്കാനും ഞങ്ങടെ നാട്ടുകാർ ബാധ്യസ്ഥരാണ് എന്ന മട്ടിൽ സന്തോഷത്തോടെ വരവേറ്റവരായിരുന്നധികവും ...



നാടുചുറ്റലും കഴിയുമ്പോൾ രണ്ടുമണിയോടടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു നേരം , അടുത്തടുത്തുള്ളവർ സംഘങ്ങളായി യാത്രപറഞ്ഞുപിരിഞ്ഞു . ഞങ്ങളും ...ഇനിയൊരുത്സവക്കാലത്തെ സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ട് ...നാളെ ക്‌ളാസിൽ പോയിപ്പറയാൻ ഒരുപിടി ഓർമകളുമായി


countinuos

പ്രതീക്ഷയോടെ പുതുവർഷം
-------------------------------------------------part 8

  



കണക്കുകൂട്ടലുകൾ തെറ്റിയില്ല . രഥോത്സവത്തിന്റെ ആധിക്യത്താൽ വീട്ടിൽ വഴക്ക് തുടങ്ങിയിരുന്നു , അതിനിടയ്ക്ക് ഞാനും വിനുവും ക്ലബ്ബിലേക്ക് പോകേണ്ടതിന്റെയും അവിടെനിന്നും ഏറ്റെടുത്തുവന്ന ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ യഥാസമയത്ത് നടക്കുമോയെന്ന ടെൻഷനിലുമായിരുന്നു .

"ഇതുപോലെ ഒരുപാട് വീടുകളിൽ ഉണ്ടായേക്കാം , മദ്യം തകർക്കുന്ന കുറെയേറെ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട് , അതിലേറ്റവും വലുതെന്തെന്നറിയോ വിനൂ ?"

"എന്താ ?"

"ആ വീട്ടിലെ കുട്ടികളുടെ ബാല്യം , അവരുടെ സന്തോഷം "

"ഉം . നമുക്ക് ആരും കാണാതെ പോയാലോ ?"

വേണ്ടെന്ന് പറയാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല , കാരണം ഇത് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ പുതുമയുള്ളതല്ല . ആരെന്ത് പറഞ്ഞാലും ബഹളം വെച്ചാലും പ്രശ്നമില്ലെന്നുറപ്പിച്ചു ഞങ്ങൾ രണ്ടും ഇരുട്ടിൽ തപ്പി ക്ലബ്ബിനടുത്തേക്ക് നടന്നു . കാലങ്ങളായി സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റിനുവേണ്ടി അപേക്ഷിച്ചു കാത്തിരിക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് ക്ലബ്ബിന് മുന്നിൽ മാത്രം ഒരെണ്ണം നൽകി പഞ്ചായത്ത് മാതൃകയായതാണ് .

പാതിയെത്തുമ്പോഴേക്കും സാനു ഞങ്ങളെ അന്വഷിച്ചു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു .


"എന്താ ഇത്ര നേരം ?"


"അതല്ല ചെറിയൊരു പ്രശ്നമുണ്ട് അതാണ്‌..."


"ഓ നിനക്കെന്നും പ്രശ്നം തന്നെ ..."


ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും കൂടി  അവസാനത്തെ വേലി കൂടി ചാടി ക്ലബ്ബിനു മുന്നിലെത്തി . എന്നെക്കണ്ടപ്പോൾ പതിവുപോലെ പിള്ളാരൊക്കെ "അമ്മുചേച്ചി   വന്ന് "  പറഞ്ഞു ഒത്തുകൂടി


പിന്നെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ കൃത്യമായി നിർവഹിച്ചെന്ന് ആങ്ങളമാരുടെ കണക്കു പറയലും കൂടെ കഴിയുമ്പോഴേക്കും തലവേദനയെടുത്തു എന്ന് പറയാം പക്ഷെ എന്തോ ആ തലവേദന ഞാൻ ഒരുപാടിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു എന്താണ് സത്യം, സ്വയം ഏൽക്കുന്ന ചില ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ തരുന്ന സുഖം .ഞങ്ങൾരണ്ടും ഒരുപണിയും ചെയ്യാൻ ഉണ്ടായില്ലെന്ന വിഷമവും .

അപ്പോഴേക്കും രഞ്ജിനിയും അനിയനും എത്തി , അവരും "രഥോത്സവം വക " കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തിയ അച്ഛൻ മയങ്ങാൻ കാത്തിരുന്നവരാണ് . പ്രസന്നചേച്ചിയും അനിതയും നിഷയും വരുന്നുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ, അവർ കേസരിയുണ്ടാക്കി തീർത്ത സന്തോഷത്തിലാണ് . ഞാനും കൂടെ ആ സമയത്ത് വേണ്ടതായിരുന്നു . ഇവിടെ വേറെ കൂട്ടുകാരുണ്ടെങ്കിലും ഞങ്ങൾ നാലുപേരും തമ്മിൽ എന്തോ മാനസിക അടുപ്പമുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട് .



ഞങ്ങൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ എന്താണ് ഉള്ളത് എന്നാവും എല്ലാവരും കരുതുന്നത് എത്ര പറഞ്ഞാലും തീരാത്ത വിശേഷങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നും സ്കൂളിലെ ,കോളേജ് ലെ ,പോകുന്ന ബസ്സിലെ ,ജോലി സ്ഥലത്തെ .അമ്പലത്തിലെ ,അടുക്കളയിലെ ,വീട്ടിലെ ,നാട്ടിലെ ,ടി വി യിലെ ,കാമുകന്റെ ,ബന്ധുക്കളുടെ ,മറ്റു കൂട്ടുകാരുടെ എല്ലാം വിശേഷമാണല്ലോ. കൂട്ടുകാരെ അറിയിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ ശ്വാസം മുട്ടലാണ് എപ്പോഴും.

വലിയ വലിയ പാർട്ടികളും ആഘോഷങ്ങളും ഒക്കെയായി ലോകം   ഉറങ്ങാതെ പുതുവർഷത്തെ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ ഒന്നുമറിയാതെ എല്ലാവർഷവും സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങുകയും ഞങ്ങൾ ചെറുതായി അലറി വിളിക്കുന്നതിന് കുറച്ചു നേരം   പിറു പിറുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രിയ നാട്ടുകാർക്ക് ഇത്തവണ നല്ലൊരു വെറുപ്പിക്കൽ "പണി " കൊടുക്കണമെന്ന് കഴിഞ്ഞവർഷത്തെ ആഘോഷങ്ങളുടെ അവസാനം തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടതാണ് .

ഞങ്ങൾ പണി കഴിയുമ്പോഴേക്കും ഒരു കൂട്ടുകാരിയുടെ കാമുകനും സുഹൃത്തും കാണാൻ വന്നിട്ടുണ്ട് എന്ന വാർത്ത രഹസ്യമായി പരന്നു.

വർണ്ണക്കടലാസുകൾക്ക് വിലകൂടിയതിനാൽ പകരമായി  പാതി ചീന്തിയും മുറിച്ചും കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ന്യൂസ് പേപ്പറുകൾ അവിടെവച്ചുഞങ്ങൾ പാടത്തേക്ക് നടന്നു . പുതുവർഷത്തിലെത്തുന്ന അതിഥിയെ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ മോശമല്ലേ ?

മൂന്നും കൂടിയ മുക്കിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഞങ്ങടെ ക്ലബ്ബിന്റെ ഏറ്റവും മുൻപിലുള്ള വഴിയേ നടന്നാൽ ചെറിയ ഇറക്കമാണ് , സൈക്കിൾ ഒക്കെയാണെങ്കിൽ ചുമ്മാ കാലുവെച്ചു കൊടുത്താൽ മതി , പക്ഷെ ഈ കയറ്റം കയറാനാണ് കഷ്ടം , നാലഞ്ചുവീടുകൾ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ വെറുതെയിട്ടിരിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങൾ കാടുപിടിച്ചുകിടക്കുന്നു , അതിന് താഴെയായി ഞങ്ങളുടെ കുടുംബക്ഷേത്രം പിന്നെയും താഴേക്കിറങ്ങിയാൽ "പൊറ്റപാടം"


ഏറ്റവും മുകളിലായി കാലങ്ങളായി ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കാനില്ലാതെ കിടന്ന സമീപത്തെ ഏതോ തറവാടിന്റെ വകയിലുള്ള കാട് , അതുകഴിഞ്ഞാൽ ജലലഭ്യത കുറഞ്ഞതിനാൽ ആദ്യകാലത്ത് ചോളവും കടലയും കൃഷിചെയ്തിരുന്ന , ഇപ്പോൾ തരിശിട്ടിരിക്കുന്ന മൂന്ന് പാടങ്ങൾ , അതിന് അപ്പുറം ഞങ്ങളുടെ നാടിന്റെ "സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമായ " കുളം .


അടുത്ത് ആയിരത്തിത്തൊള്ളായിരത്തി അൻപത്താറിൽ കേരളസംസ്ഥാനം രൂപീകൃതമായതിന്റെ ഓർമപ്പെടുത്തൽ പോലെ "പഞ്ചായത്ത് കിണർ " .ഈ ഒഴിഞ്ഞ പാടവരമ്പുകളെയും കുളത്തിനെയും കീറിമുറിച്ചു പാമ്പുപോലെ  കിടക്കുന്ന റോഡ് , അതിനൊരരുകിലായി പാടത്ത് കളിക്കാനെത്തുന്നവരുടെ വിശ്രമകേന്ദ്രം "തറവാട് " .

"വിജനത " എന്ന പദത്തിന് അർഥം കിട്ടണമെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ നാട്ടിലെത്തണമെന്ന എന്റെ കൂടെപഠിക്കുന്നവരുടെ വാക്കുകൾ അനുസ്മരിക്കുന്നു , കാരണം കാലങ്ങളായി ടാറിടാം എന്നുപറഞ്ഞു പറഞ്ഞു പറ്റിച്ചതിന്റെ തെളിവായി കിടക്കുന്ന കല്ലിട്ട നടപ്പാതയ്ക്കിരുവശവും വിജനമാണ് , പാതിരാത്രിയും നട്ടുച്ചയ്ക്കും അങ്ങോട്ടൊന്നും പോവരുതെന്ന താക്കീതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്നു പണ്ട് . പക്ഷെ ഇവിടെത്തെ മണ്ണിനെയും പ്രകൃതിയെയും നന്നായറിയുന്ന ഞങ്ങൾ പിന്നെയും തനിച്ചവിടെ വന്നു . അല്ല , അവിടെ ഓടിക്കളിച്ചായിരുന്നു ഞങ്ങളെല്ലാം വളർന്നത് .ഇവിടെയുള്ള ഓരോ പുൽക്കൊടിക്കും മണൽത്തരിക്കും ഞങ്ങളെ അറിയാമെന്നൊരു അഹങ്കാരത്തോടെ തന്നെ ഞാൻ പറയുന്നു .

ആരും വരില്ലെങ്കിലും ആരെങ്കിലും കാണുംമുമ്പേ അവനെ കണ്ട് മടങ്ങണമെന്ന നിശ്ചയത്തോടെ ഞങ്ങൾ നടന്നു , ഇപ്പോളവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടിയിരിക്കുമെന്ന് കൈപിടിച്ചുനടക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലായി .

ഹോ ഈ പ്രണയമൊക്കെ തലയ്ക്കുപിടിച്ചാൽ തമ്മിൽ കാണുമ്പോൾ കൈകാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നതെന്തിനെന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടുമെനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല . അവളെവെച്ചും ആവേശത്തിലാണ് ഞങ്ങൾ , ഇന്നുവരെ നാട്ടിലാരും ചെയ്യാത്ത എന്തോ മഹാകാര്യം ഞങ്ങൾ ചെയ്യാൻ  പോവുകയാണെന്ന ധാരണയാണ് എല്ലാവർക്കും.

ധനുമാസക്കുളിരിനെക്കുറിച്ചു അറിയാമെങ്കിലും അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ അനുഭവിച്ചത്‌ അപ്പോഴാണ് , എന്റമ്മേ ...!!!!!!! പാലക്കാട് ഇത്രയൊക്കെ തണുപ്പുണ്ടാകുമോയെന്ന് ഞാൻ സംശയിച്ചു , അതിരാവിലെ കാണുന്ന മഞ്ഞിന്റെ മൂടാപ്പില്ലെങ്കിലും തണുത്തകാറ്റ് ഞങ്ങളെ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു .അകലെയെവിടെയോ നായ്ക്കളുടെ കുരയും , ചുറ്റിലും ചീവീടുകളുടെ കൂട്ടക്കരച്ചിലും മാത്രം ഉയർന്നുകേൾക്കാം .

ദൂരെനിന്നും വരുന്ന വണ്ടിയുടെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് കണ്ടപ്പോഴേ മനസ്സിലായി അവനാകുമെന്ന്, ആളെയറിയാൻ അടുത്തെത്തേണ്ടി വന്നെന്ന് മാത്രം . ഇരുട്ടിൽ ആദ്യമായി കൂട്ടുകാരിയുടെ എംകാമുകന്റെ മുഖം കാണുന്ന ബിൻസി കയ്യിലെ നോക്കിയ ഫോണിന്റെ ടോർച്ചു അവന്റെ മുഖത്തടിച്ചതും ഞാനും കണ്ട് ആ ചമ്മിയ മുഖം .


തിരുവാതിരത്തണുപ്പും നിലാവും പ്രണയിതാക്കൾക്ക് ആസ്വദിക്കാൻ വിട്ടുകൊടുത്ത് ഞങ്ങൾ പാടത്തേക്കിറങ്ങി , ചെരുപ്പിടാത്തതിന്റെ ഫലം ആദ്യം തന്നെ തൊട്ടാവാടി മുള്ളിന്റെ രൂപത്തിലും മഞ്ഞുവീണ നനവായും കാലുകളെ തലോടി . മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ കൂട്ടത്തോടെ പാറിനടക്കുന്നു , ആകാശത്ത് പൂർണ്ണചന്ദ്രനും താരകങ്ങളും

ആ  രാവിൽ  നിന്നോട്  ഞാൻ   ഓതിയ  രഹസ്യങ്ങൾ
ആരോടും  അരുളരുതോമലെ  നീ
താരകാകീർണ്ണമായ നീലാംബരത്തിൽ  അന്ന്
ശാരദ  ശശിലേഖ  സമുല്ലസിക്കെ

എന്ന് ചങ്ങമ്പുഴ പാടിയത് ഇങ്ങനൊരവസ്ഥയിൽ നിന്നാവുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല . ചെയ്യുന്നത് കള്ളത്തരമാണെങ്കിലും ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളെയതൊന്നും തീണ്ടാത്തപോലെ ആവോളം ആ രാത്രിയെ മൂവരും ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു . ഒറ്റയ്ക്കാണ് വന്നതെങ്കിൽ പ്രേതമുണ്ടോ എന്നാലോചിച്ചുതന്നെ ബോധം കെടുന്ന ഞാൻ എത്രനേരം ഓടിക്കളിച്ചെന്ന് അറിയില്ല . ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മധുരമായ നിമിഷങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഈ രാത്രിയെ കൂടി ഞാൻ എഴുതി ചേർക്കട്ടെ ...?

ഒരിക്കലും അവസാനിക്കരുതെന്ന് തോന്നിയ രാവിന്റെ ഓർമയ്ക്ക് .

പ്രണയിതാക്കളുടെ സല്ലാപം കഴിഞ്ഞവൻ തിരികെ പോകുമ്പോഴും ഞാനും ബിൻസിയും ഒന്നുച്ചത്തിൽ കൂവിയാലോ എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു . അർദ്ധരാത്രി എന്നെ പേടിപ്പെടുത്തി അകന്നുപോകുന്ന പാദസ്വരക്കിലുക്കം കടന്നുപോകാറുള്ളതെന്ന് എനിക്കുതോന്നിയ ഇടത്ത് അതെ പാതിരാത്രിയിൽ ഞാൻ നിൽക്കുന്നു .


നിഷയുടെ ഫോണിൽ സമയം നോക്കുബോൾ പതിനൊന്നര കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു , മൂത്രമൊഴിക്കാൻ വന്നതാണെന്ന് കാരണം പറയാമെങ്കിലും ഇതല്പം കൂടുതൽ സമയമായിരിക്കുന്നു , ഗദ്യന്തരമില്ലാതെ മുൻപോട്ട് നടക്കുമ്പോഴും മനസ്സ് പിന്നോട്ടായിരുന്നു ...


ഇനി ഒരു ജന്മം ഉണ്ടെങ്കിൽ ആൺകുട്ടിയായി ജനിക്കണം ... എന്നിട്ടിതുപോലെ   രാവിന്റെ മറവിൽ പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിൽ കുറച്ചു കള്ളും കുടിച്ചു കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് സംസാരിച്ചു സംസാരിച്ചു ഉറങ്ങണം ...

എന്നിട്ട് പാതിരാവിൽ ബോധം വരുമ്പോൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അകലെയെങ്ങൊ വിളിച്ചിട്ടും എടുക്കാത്തതിൽ പരിഭവിച്ചുറങ്ങിയ കാമുകിയെ വിളിച്ചു ക്ഷമ പറയണം .

എന്നിട്ട് ആരും  അറിയാതെ വീട്ടിൽ കയറി ചെല്ലണം ... രാവിലെ അമ്മയോ അനിയത്തിയോ വന്നു വെള്ളം കോരി മുഖത്തോഴിക്കും വരെ പുറത്തു തന്നെ കിടക്കണം ...!!!!!!!!

തുടരും

ഭാഗം 7



ഈ ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ നിന്നാൽ നേരം പോകുന്നതെ അറിയില്ല, ഓരോരുത്തരുടെ വേഷം നോക്കി നിക്കാൻ തന്നെ ബഹു രസമാണ് ...ചിലപ്പോൾ തോന്നും നമുക്ക് അങ്ങനത്തെ വസ്ത്രം  ഉണ്ടെങ്കിൽ ... അതുപോലത്തെ മാല ഉണ്ടെങ്കിൽ ...വള ഉണ്ടെങ്കിൽ ...ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അതുപോലെയൊക്കെ സുന്ദരിയായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് .


അപ്പോഴേക്കും ഏതെങ്കിലും കറുത്ത് മെലിഞ്ഞു കീറിത്തുടങ്ങിയ വസ്ത്രവുമായി ആരെങ്കിലും മുന്നിലൂടെ പോകും .അപ്പോൾ തോന്നും ഞാനെത്ര ഭാഗ്യവതിയാണെന്ന്. എങ്കിലും നമ്മള് മനുഷ്യർക്ക് എല്ലാത്തിനോടും മോഹമല്ലേ , ഒന്നുകിട്ടുമ്പോൾ അടുത്തതിനോട് ..അവസാനം ഒന്നുകൊണ്ടും തൃപ്തിവരാതിയൊരു മരണം . അച്ഛമ്മ വകയിലെ ചേച്ചിയെ പറയുന്നത് പോലെ " അയി പെണ്ണിന് എന്തുകണ്ടാലും ആശയാണ് " . ആഗ്രഹങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു , മരിക്കുന്നില്ല .


പതിനായിരക്കണക്കിന് ജനങ്ങൾ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞുനടക്കുന്ന ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ ചിലർ മാത്രം
 അറപ്പും വെറുപ്പും തോന്നുന്ന മുഖത്തോടെ തങ്ങളുടെ മുന്നിൽക്കൂടെ പോകുന്നവരെ നോക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ എനിക്കെന്തെന്നില്ലാത്ത ദേഷ്യമാണ് . ഇന്നും കണ്ടിരുന്നതുപോലെ നായർക്ക് പന്ത്രണ്ടും , ഈഴവന് മുപ്പത്താറും , മറ്റുള്ളവർക്ക് അറുപത്തിനാലുമൊക്കെ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടെന്നപോലെ കുറച്ചു തമ്പ്രാന്മാരും തമ്പ്രാട്ടിമാരും .


സമയം ആറരയായപ്പോൾ ചടങ്ങുകൾ തുടങ്ങി ദൈവത്തെ കൊണ്ട് വരുന്നത് എന്റെ ഉയരക്കുറവ് കൊണ്ടാവണം എത്ര ചാടി നോക്കിയിട്ടും നേരെ വൃത്തിയായി കണ്ടില്ല . പിന്നെ രഥത്തിന് മുകളിൽ ദൈവത്തെ കയറ്റുമ്പോൾ പിന്നിലുള്ളവർ പഴം കൊണ്ട് എറിഞ്ഞത് ഞങ്ങളുടെ മേലെയാണ് വന്നു വീഴുന്നത് .ഇവനൊക്കെ എങ്ങനെയാണ് ദൈവമേ ഉന്നം തെറ്റാതെ മാങ്ങ എറിഞ്ഞിരിക്കുക കുട്ടിക്കാലത്ത് ?


നല്ല തിരക്കുണ്ട്‌ .

നേരെ നിക്കാൻ പോലും സ്ഥലമില്ല,

 പിന്നെ ഈ മഞ്ഞത്ത് കൊച്ചു കുട്ടികളെയും കൊണ്ട് വരെ ഓരോരുത്തർ തിക്കിലും തിരക്കിലും വന്നിരിക്കുന്നു .ഭക്തിക്കടലുകൾ ....!  അയ്യോ ഞാനും അപ്പോൾ അതിൽ പെടില്ലേ ...?ഏയ് എനിക്കിപ്പോൾ വിശ്വാസം മൂത്ത് വന്നതൊന്നുമല്ല , വരാൻ തോന്നി വന്നു .

 ആ കൊച്ചുപിള്ളാരുടെ തിരക്കുകണ്ടുള്ള കരച്ചിലാണ് കാണാൻ വയ്യാത്തത്  .പിന്നെ കൊറെയെണ്ണം വായിനോക്കാൻ വേണ്ടി മെനക്കെട്ട് വരാറുണ്ട് ,വായ്‌ മാത്രം അല്ല നോക്കുന്നത് എന്നതാണ് കഷ്ട്ടം.  പിന്നെ ചില പെണ്ണുങ്ങളും ഉണ്ട് നാലാള് കൂടുന്നിടത്ത്‌ ശരീര പ്രദർശനം നടത്തുന്നവർ . എന്റെ ദൈവമേ ഒരു ഉത്സവപ്പറമ്പ് എന്ന് വെച്ചാൽ എന്തൊക്കെ കാഴ്ചകളാണ് .


കൃത്യ സമയത്ത് തന്നെ പതിവ് തെറ്റിക്കാതെ കൃഷ്ണപ്പരുന്ത് വന്നു രഥത്തിന് മുകളിൽ മൂന്നു വലം ചുറ്റിപ്പോയി, സത്യം പറഞ്ഞാൽഎനിക്ക് ഇതെന്നും അത്ഭുതമാണ് . എങ്ങനെയാണ് എല്ലാ വർഷവും ഇതേ ദിവസം ഇതേ നേരത്ത് പരുന്ത് വരുന്നതെന്ന്  . എല്ലാരും പറയുന്നത് പോലെ ദൈവത്തിന്റെ വിദ്യയാണെന്ന് സമ്മതിക്കാനെന്റെ യുക്തിബോധം അനുവദിക്കുന്നുമില്ല .


തിരക്കിനുള്ളിൽ കൂടെ ചെന്ന സ്ഥിതിയ്ക്ക് കൈകൂപ്പി തൊട്ട് വന്ദിച്ചു വീടെത്തുമ്പോഴേയ്ക്ക് എട്ടരയോടടുത്തിരുന്നു . അമ്മയുടെ കലിപ്പ് കാണാതിരിക്കാൻ എത്തിയതും പായസത്തിനുള്ള ചെറുപയർ വറുത്ത് പൊടിച്ചുകൊടുത്ത് കോളേജിലേക്ക് പോകേണ്ടാത്തതിനാൽ വൃത്തിയായി ചോറുണ്ടു തുടങ്ങുമ്പോഴേയ്ക്കും പിള്ളാർ ഓരോരുത്തരായി എത്തിത്തുടങ്ങി


വീട്ടിൽ നിന്നും 'അമ്മ കാണാതെ പുറത്തുകടന്ന് ഞാനും അവരോടൊപ്പം ക്ലബ്ബിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു . ഞങ്ങളുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത രണ്ടാഘോഷമേയുള്ളൂ ഒന്ന് ഓണാഘോഷവും , രണ്ട് രഥോത്സവവും ക്രിസ്മസും ന്യൂയറും ചേർന്ന ഒരാഴ്ച . ഇന്നുരാത്രി ചെയ്യേണ്ട പരിപാടികളെക്കുറിച്ചു വൈകുന്നേരം വരെ ചർച്ചചെയ്ത് ഒന്നും തീരുമാനിക്കാതെ അവസാനനിമിഷം എന്തെങ്കിലും തട്ടിക്കൂട്ടുകയെന്നതാണ് പ്രാഥമിക ലക്‌ഷ്യം .

വീട്ടിലിരുന്നും ചർച്ച ചെയ്യാം പക്ഷെ ഈ വീട്ടുകാർ ഞങ്ങളുടെ പ്ലാനിങ്ങുകൾ മറ്റു വീട്ടുകാരെ അറിയിക്കാനും സസ്പെൻസ് നശിപ്പിക്കാനും ചാൻസുള്ളതിനാൽ അങ്ങനൊരു സാഹസത്തിന് പൊതുവെ മുതിരാറില്ല , പ്രതേകിച്ചു നീ ഇയർ വിഭവം ഏതെന്ന് അറിയിക്കാൻ .


ചുണ്ണാമ്പ് വാങ്ങുന്ന പരിപാടി ,റോഡിലൊക്കെ എഴുതുന്ന പരിപാടി തുടങ്ങിയവ ആൺ പിള്ളാർക്ക് വിട്ടു , ഞങ്ങളുടെ കലാകരാൻ അപ്പു (ബില്ലു) എല്ലാം വൃത്തിയായി വരയ്ക്കും എന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയാം അവന് അല്ലെങ്കിലും സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക്  വേണ്ടിയല്ലാത്ത കാര്യമായതുകൊണ്ട് ആത്മാർത്ഥത കൂടുതലാണ് ,  പക്ഷെ പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞെങ്കിലും മലയാളമല്ലാതെ മറ്റൊരു അക്ഷരവും മനസ്സിൽ കയറാത്തത് കൊണ്ട് " ഹാപ്പി ന്യൂ ഇയർ " ന്റെ സ്പെല്ലിങ്ങ് അടുത്തു നിന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞ് കൊടുക്കണം എന്ന കുറവേ ഉള്ളൂ


വഴിയേ ആ സമയം മുതൽ കടന്നുപോയ ചേട്ടന്മാരുടെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും അടുത്തുനിന്നും പിരിച്ചെടുത്ത തുകയുമായി കേക്ക് വാങ്ങിക്കാൻ സാനുവിനെ ഏൽപ്പിച്ചു . അല്ലെങ്കിലും ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ആൾക്കാരെ വിട്ടാൽ പാതികാശിന്‌ മറ്റെന്തെങ്കിലും ചെയ്യും .


റോഡ്‌ അടിച്ചു വൃത്തിയാക്കലാണ് ഏറ്റവും വലിയ പണി അതിന് ഓരോ ഭാഗമായി ക്ലബ്ബിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നും ഓരോരുത്തർക്ക് വീതം വെച്ചു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട് . ഇനിയും ആരൊക്കെ വരുന്നോ അവർക്കൊക്കെ നിർബന്ധമായും ഈ പണി കൊടുത്തെ പറ്റൂ .വേറെ വഴിയില്ല .നാട്ടിലെ മറ്റു റോഡുകൾ വൃത്തിയാക്കിയില്ലെങ്കിലും ക്ലബ്ബിന്റെ മുൻവശം കാണുമ്പോൾ നാളെ ഇതിലൂടെ പോകുന്നവർ ഒന്ന് നോക്കണം ,..അതുകണ്ട് ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് നിറയണം , അതാണ് ലക്‌ഷ്യം . വീട്ടിൽ ഒരു പണിയും ചെയ്യാത്തവർ പോലും ഇവിടെയെത്തിയാൽ എല്ലാം ചെയ്യും .അതാണ്‌ ഞങ്ങളുടെ ഒത്തൊരുമ .

രാത്രിയിലെ പതിവ് പായസം ബിരിയാണി ചിക്കൻ പരിപാടികൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ഞങ്ങൾ ഇത്തവണ ആദ്യമായി " കേസരി " ആണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്‌ . പിരിഞ്ഞു കിട്ടിയതും പിടിച്ചു വാങ്ങിയതും എല്ലാം കൂടി ഒരു വിധം പങ്കു വെച്ചു . ഇനി സാധനങ്ങൾ വൈകുന്നേരം ആവുമ്പോഴേക്കും എത്തിക്കണം .പത്തര  എന്നൊരു സമയം ഉണ്ടെങ്കിൽ എല്ലാവരും പണി തീർത്ത്‌ ക്ലബ്ബിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയിരിക്കണം എന്നൊരു നിയമവും പാസ്സാക്കി അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഉച്ചതാണിരുന്നു .


" അമ്മൂ ...അച്ഛൻ കഴിച്ചിട്ട് പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കുന്നു പാലത്തിന്റെയവിടെ ,.." വീടെത്തുമ്പോൾ വിനുവിന്റെ ആവലാതിയാണ് ആദ്യമെത്തിയത്


"ഒരു നല്ല ദിവസവും ആ മനുഷ്യൻ സമാധാനം തരില്ല " വല്ലപ്പോഴും മാത്രം പുതിയ നൈറ്റിയും , ചന്ദനക്കുറിയും അണിഞ്ഞു കാണാറുള്ള അമ്മയുടെ മുഖം കറുത്തിരിക്കുന്നു


എനിക്കറിയാമായിരുന്നു രഥോൽസവത്തിന്റെ "വക " ആരെങ്കിലും കൊടുത്തതാകും .ഇനി എന്താണ് നടക്കുക എന്നൊരു പിടിയുമില്ല . നോക്കുമ്പോൾ അമ്മ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ ഇരിപ്പുണ്ട് ചെറിയൊരു ഭീതി കാണാം കണ്ണിൽ. വൈകുന്നേരം നടക്കാൻ ഇടയുള്ള സംഭവങ്ങൾ എന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നു പോയി അതിലേറെ എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചത് രാത്രിയിലെ പരിപാടിയുടെ കാര്യമാണ് ..ഇനി ഞാൻ എങ്ങനെ .....

തുടരും .......................

ഭാഗം 6


കാലത്തിനൊപ്പം
--------------------------


ഞാൻ ഒന്ന് കണ്ണ് തിരുമ്മി .

അരലിറ്റർ പെപ്സിക്കുപ്പിയിലെ വെള്ളമെടുത്ത് മുഖം കഴുകി വായിക്കാൻ തുടങ്ങണോ വേണ്ടയോ ഒന്ന് സംശയിച്ചു , കാരണം അതല്ലാതെ വേറെ വെള്ളമൊന്നുമില്ല തിരുവനന്തപുരം വരെയെത്തിക്കാൻ , പതിനഞ്ചുരൂപയ്ക്ക് കുപ്പിവെള്ളം വാങ്ങാൻ കിട്ടാതെയല്ല എങ്കിലും വാങ്ങിക്കാനൊരു വിമുഖത .

 പാലക്കാടിന്റെ ഭൂഗർഭജലം മുഴുവൻ ഊറ്റിയെടുത്ത് കുപ്പികളിലാക്കി വിൽക്കാൻ വെച്ചിരിക്കുന്നത് നിർവികാരതയോടെയാണ് പലപ്പോഴും ഞാൻ നോക്കിക്കണ്ടത് . തുറന്നുവച്ച ബാഗിലെ പെപ്സിക്കുപ്പിയിലും ഉണ്ടായിരുന്നു "മെയിഡ് ഇൻ കഞ്ചിക്കോട് , പാലക്കാട് ,കേരളം "

ചിന്തകളെ തൽക്കാലം മാറ്റിവച്ചു ഡയറി മറിച്ചുതുടങ്ങി

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



ജനുവരി -1-




അങ്ങനെ ഓർമിക്കുവാൻ കുറച്ചു നോവും നൊമ്പരങ്ങളും സന്തോഷവും തന്നുകൊണ്ട് ഒരു ആതിരകൂടെ കൊഴിയുകയാണ് പണ്ട് കവി പറഞ്ഞത് പോലെ "ഇനിയത്തെ ആതിരവരും നേരം എങ്ങനെയാവുമെന്നു ആർക്കറിയാം"

എന്ത് പെട്ടെന്നാണ് ഒരു വർഷം കടന്നു പോയത് എന്നറിയുന്നില്ല .

പക്ഷെ ഇരുപതിൽ നിന്ന് ഇരുപത്തൊന്നിൽ എത്തി പ്രായമെന്ന് നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും വിവാഹാലോചനകളിലൂടെ ഓർമിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു


വർഷവും മാറി

കാലത്തെ എനിക്ക് ഭയമാണ്

കാരണം അവ എന്നെ വയസ്സിയാക്കുകയും പിന്നീട് കൊല്ലുകയും ചെയ്യും

എന്റെ ദേഹം മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞു ചേരും .

പിന്നെ ഞാൻ എന്ന വ്യക്തിയില്ല .

വേണ്ട . ശപിക്കപ്പെട്ട ജന്മവുമായി ഭൂമിയിൽ വന്നുപിറക്കുന്ന കോടിക്കണക്കിന് ജനസംഖ്യയിൽ എണ്ണം പോലും രേഖപ്പെടുത്താനാവാത്ത ഞാനെന്തിനാണ് മരണത്തെ ഭയക്കുന്നത് ... ? മുഖം നോക്കി പ്രണയം സൂക്ഷിക്കാൻ കാമുകനുമില്ലാത്ത ഞാനെന്തിനാണ് വാർദ്ധക്യത്തെ പേടിക്കുന്നത് ?



പുതുവർഷവും തിരുവാതിരയും ഒപ്പമെത്തിയിട്ടും മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ടുപോകുകയാണോ എനിക്ക് . ആർക്കും വേണ്ടാത്ത മണ്ടത്തരങ്ങളുടെ ശേഖരം ആണെന്റെ ചിന്തകളെന്ന് അനിത പറഞ്ഞതെത്ര ശരിയാണ് . ഇല്ല , നിരാശയൊട്ടുമില്ല . ഈ വർഷം സ്വപ്നയുടെ സ്വപ്നങ്ങളും പൂവണിയുമെന്ന പ്രതീക്ഷയുണ്ട് ആവോളം .

പുതുവർഷത്തിൽ ആദ്യം ഡയറിയിൽ എഴുതേണ്ടത് പഴയ ദിനത്തെ കുറിച്ചാണോ പുതിയ ദിനത്തെ കുറിച്ചാണോ എന്നാണ്  കുറെ നേരമായി ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നത് . പലരോടും  ചോദിച്ചെങ്കിലും  "പുതിയ വർഷത്തിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ ഉപേക്ഷിക്കണം " എന്ന ഉത്തരത്തോടുള്ള തൃപ്തിയില്ലായ്മ എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും അക്ഷരങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു . പഴയതിൽ നിന്നാണ് പുതിയതും തുടങ്ങേണ്ടത് , ഓര്മകളുണ്ടായിരക്കണമെന്ന് കവി പാടിയപോലെ




ഇന്നലെ ആയിരുന്നു കൊടുവായൂർ രഥോൽസവം തുടങ്ങിയത് . ധനുമാസത്തിലെ തിരുവാതിരുനാൾ ഉടുതുണിയ്ക്ക് മറുതുണിയില്ലാതിരുന്ന , വെള്ളം തിളയ്പ്പിക്കുന്നത് കാണിച്ചു മക്കളെ ഉറക്കിയിരുന്ന ഒരുഗ്രാമത്തിന്റെ ആവേശമായി മാറിയത് എന്നുമുതൽക്കാണെന്നു കൃത്യമായി അറിയില്ല . എങ്കിലും ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ശേഷിപ്പുകൾ മറുപടി നൽകിയത് " ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരത്തിനുശേഷം " എന്നുമാത്രം .


ഈ പുരാണം പറയുന്ന ഞാൻ  മിനിഞ്ഞാന്നു രാത്രി മുതൽ ഇന്നലെ രാവിലെ വരെയേ ഉറങ്ങിയിട്ടുള്ളൂ എന്ന് എനിക്കിപ്പോഴാണ് ഓർമ വന്നത് .ഇന്നലെരാത്രി പതിവുപോലെ ഉറക്കമില്ലാത്ത ദിവസമായിരുന്നു . കൂടല്ലൂരിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ കാലങ്ങൾക്കിപ്പുറം " പുതുവർഷം " പിറക്കുന്നത് ആഘോഷമാക്കിയ തലമുറ ജന്മം കൊണ്ടതിനുശേഷം അങ്ങകലെ പുതുവർഷാഘോഷങ്ങൾ ഇടിവെട്ടുകളെ ഓർമിപ്പിച്ചു പൊട്ടുന്നശബ്ദങ്ങൾ നെഞ്ചേറ്റിയ കുട്ടിക്കാലത്തിനുശേഷം ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന സിനിമാക്കാഴ്ചകളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ആവാഹിക്കുന്നതിന്റെ ആദ്യ പടിയായിരുന്നു ഈ "പുതുവർഷാഘോഷം"



ഇന്നലെ രാവിലെ അമ്പലത്തിൽ പോകുന്നതിന്റെ തിരക്ക് . സൂര്യനുദിക്കും  മുൻപേ എഴുന്നേറ്റ്ഇന്നലെ   മുറ്റം മെഴുകി ചെമ്മണ്ണ് തേച്ചു വെച്ചിടത്ത്   ചുണ്ണാമ്പ് കലക്കി വെച്ചത് കൊണ്ടുള്ള  ചിത്രപ്പണി ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു . " മുറ്റത്തെ അരിമാവിൻ കോലങ്ങളാൽ ഉറുമ്പിനും കാക്കയ്ക്കും വിരുന്നൊരുക്കിയ ആഥിത്യമര്യാദ ഇന്ത്യൻ ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നും അകന്നതിന്റെ ഫലമായി ഇൻസ്റ്റന്റ്  കോലപ്പൊടിയും ,വെള്ളച്ചുണ്ണാമ്പും ആ സ്ഥാനത്തേക്ക് കയറി വന്നിട്ട് അധികമായിട്ടില്ല .

അന്നന്ന് ചെയ്യേണ്ടത് മാറ്റിവെച്ചാൽ എന്തുസംഭവിക്കുമെന്ന് രാവിലെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണർന്നതും നേരം വെളുക്കോളം ചിത്രപ്പണി തുടരേണ്ടതായും വന്നതിലൂടെ എനിക്ക് ബോധ്യമായി . ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ വിരുന്നെത്തിയ വല്യമ്മയുടെയും മക്കളുടെയും കൂടെ സംസാരിച്ചിരിക്കാൻ പോയ എന്നെ ഞാനെന്ത് പറയാനാണ് .

പുലർന്നുതുടങ്ങിയപ്പോൾ ഒരുവിധം തീർത്ത് മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പിൽ തന്നെ അതിവേഗത്തിലൊരു കുളിയും പാസാക്കി പല്ലുതേക്കാൻ മറന്ന് ഉടുത്തൊരുങ്ങി വരുമ്പോഴേക്കും നിഷയും അഞ്ജനയും എത്തിയിരുന്നു . നല്ല ദിവസങ്ങൾ എത്രത്തോളം ആസ്വദിച്ചുചെയ്യണമെന്ന്‌ കരുതിയാലും എങ്ങനെയെങ്കിലും തിരക്കിൽ പെട്ടുപോകും .



 ഇത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടാലും  എനിക്ക് സമാധാനമായി,  പതിവ് പോലെ ദർശനം(***) കാണാൻ പോകുന്നവരെല്ലാം ഞങ്ങടെ വീടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക്‌  അസൂയയോടെ നോക്കുമ്പോഴും കമന്റ് പറയുമ്പോഴും  ചെറിയൊരു  അഭിമാനം  ഒക്കെയുണ്ട് .  പണ്ട് ഞാൻ കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ അമ്മായിമാർ ചെയ്യുന്നതിലും കേമമായി മുറ്റം മുഴുവൻ വരച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട് ഞാൻ .ഇപ്പോൾ കണ്ടാൽ പുരാണ കഥയിലെ ഏതോ  ഭവനം ആണ് എന്നെ പറയൂ , രാമായണം സീരിയലിലൊക്കെ മുനിമാരുടെ കുടിലുകൾ ഇതുപോലെ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു .


ആറുമണിക്ക് ദർശനം തുടങ്ങുമെന്നൊക്കെ പലരും പറഞ്ഞെങ്കിലും എനിക്കറിയാമായിരുന്നു ആരാറായെങ്കിലും ആവുമെന്ന് , കാരണം വൈകിയുള്ള ഉദയത്തിൽ കൃഷ്ണപ്പരുന്തിനും എത്താൻ   കഴിയണ്ടേ . പരിപാടി തുടങ്ങും മുൻപേ അമ്പലപ്പറമ്പിൽ പോയി വർഷത്തിലൊരിക്കൽ നാട്ടുകാരെ നോക്കിനിൽക്കാൻ കിട്ടുന്ന ഈ അവസരം പാഴാക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് താല്പര്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് തന്നെ എത്തി ,


കുഞ്ഞുനാളിൽ ആണെങ്കിൽ അമ്പലപ്പറമ്പിൽ എത്തിയതും ആദ്യം തിരയുന്ന "പൊള്ളക്കാരൻ " എന്ന കളിപ്പാട്ടക്കച്ചവടക്കാരനെ ഇപ്പോൾ ഈ ഇരുപത്തൊന്നുകാരിക്ക് ആവശ്യമില്ലാതായിരിക്കുന്നു .നോക്കിവച്ചു പിറ്റേന്ന് വീട്ടുകാരുടെമുൻപിൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ പോന്ന കളിപ്പാട്ടം ഇപ്പോഴില്ല .  ഇപ്പോൾ അറിയാതെയാണെനിലും ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയ്ക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് ആ മുഖം മാത്രം ..!


എങ്കിലും ഇത്തവണ എനിക്ക് ആദ്യം കണ്ണിൽ തട്ടിയത് "വർണ്ണ കാറ്റാടി " ആണ് ,ഇത്ര കാലം അവ ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും ഇത്രമാത്രം  ചന്തം തോന്നിയിട്ടില്ല . പണ്ടത്തെ പേപ്പറുകൾക്ക് പകരം മിന്നുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക്  കടലാസുകൾ  അവയ്ക്ക് പുതുഭംഗിയേകി . എന്തായാലും നാളെ ഒരെണ്ണം വാങ്ങിക്കണമെന്ന് മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു , കളിക്കാനുള്ള പ്രായം കടന്നെങ്കിലും വേലികുറ്റിയിൽ കുത്തിവെച്ചാൽ,ഊഞ്ഞാലിൽ തുരുകിവെച്ചാൽ   കാറ്റുവരുമ്പോൾ കറങ്ങുന്നതുകാണാൻ സുഖമായിരിക്കും .


ഓരോ രഥോത്സവത്തിനും പുതിയകളിപ്പാട്ടങ്ങളുമായി വരുന്നവരെ സമ്മതിക്കണം . എവിടുന്നാണ് ഇവർക്കിത്രമാത്രം കുട്ടികളെ മോഹിപ്പിക്കുന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ ? പ്ലാസ്റ്റിക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കരുതെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും പ്ലാസ്റ്റിക് കൊണ്ടുള്ള സാധനങ്ങൾക്കാണ് ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ ഭൂരിപക്ഷം എന്നെനിക്ക് തോന്നി .

ഉത്സവത്തിന്റെ രണ്ടുമൂന്നുദിവസം മുൻപുമുതൽ ഉത്സവം കഴിയും വരെയും അവർ ഇവിടെയുണ്ടാകുമായിരുന്നു , അവരുടെകൂടെ ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ രാത്രികാലങ്ങൾ ചിലവഴിക്കാൻ കൊതിച്ച ബാല്യമായിരുന്നല്ലോ എന്റേതും . ഞങ്ങളൊക്കെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ ദൂരെയെവിടെ നിന്നോ ഞങ്ങടെ ആഘോഷങ്ങൾക്ക് നിറം നൽകി ഉപജീവനത്തിനെത്തുന്ന അവർ ആൽത്തറയിലും പീടികത്തിണ്ണകളിലും കിടന്നുറങ്ങി , അമ്പലക്കുളത്തിൽ കുളിച്ചു, വെടിക്കെട്ട് നടക്കുന്നതിനും അപ്പുറത്തെ ശ്മാശാനത്തിനടുത്തെ കുറ്റിക്കാട്ടിൽ പ്രാഥമിക കൃത്യങ്ങൾ നടത്തി .

അവരുടെ കുട്ടികൾ മുഴിഞ്ഞവസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചവരും , എണ്ണ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത മുടിയുള്ളവരും ആയിരുന്നധികവും . ആർപ്പുവിളികൾ കൂടുമ്പോഴും വാദ്യങ്ങൾ ഉച്ചസ്ഥായിലെത്തുമ്പോഴും വെടിക്കെട്ട് കാതുകളെ കവരുമ്പോഴും ആൾക്കൂട്ടം നിയന്ത്രണങ്ങൾക്കതീതമാവുമ്പോഴും ആ കുട്ടികൾ വഴിതെറ്റി പോയില്ല , കച്ചവടക്കാർക്ക് അവരെയോർത്തു ഭയവുമില്ലായിരുന്നു . ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിൽ അവർ സുഖമായി മണ്ണിൽ വിരിച്ച ഇത്തിരിയിടത്ത് കിടന്നുറങ്ങി .


നമ്മുടെകുട്ടികൾ ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഭൂകമ്പം നടന്നേനെ . കഷ്ടപ്പാടുകളാണ് ഇപ്പോഴും നല്ല ബാല്യങ്ങളെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നത് . നാളെ തന്റെ രക്ഷിതാക്കളുടെ പാത പിന്തുടർന്ന് ഞങ്ങളുടെ മക്കൾക്ക് കൗതുകങ്ങളുമായി എത്താനല്ലാതെ ആ കുട്ടികൾ ഒന്നും നേടിയെടുക്കുന്നില്ല .


ആചാരപ്രകാരം കുമ്മാട്ടിക്ക് ചെന്ന് പന്തലിനുചുറ്റുമുള്ള പായയിൽ കിടന്നുറങ്ങാൻ തന്നെ മടിച്ചിരുന്ന എനിക്ക് അവരെന്നും അത്ഭുതമായിരുന്നു , ആയിരങ്ങൾ ...അല്ല പതിനായിരങ്ങൾ പങ്കെടുക്കുന്ന ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ കപടമാനാഭിമാനങ്ങളെ ഓർക്കാതെ അവർ ഉണ്ടുറങ്ങി അടുത്ത ഉത്സവം തേടി യാത്രയായി . കളിപ്പാട്ടം വിൽക്കുന്നവരുടെ മക്കളായിട്ടും ഒരു കളിപ്പാട്ടം പോലും കളിക്കാനില്ലാത്തവരായിരുന്നു അവരിലധികവും .


അച്ഛാച്ചൻ പറയാറുണ്ട് ഉത്സവസമയത്തെ കച്ചവടക്കാർക്ക് ഇപ്പോഴും നല്ല ലാഭമാണെന്ന് , പക്ഷെ എന്നിട്ടുമെന്താണ് അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ മുഷിഞ്ഞതും , അവരുടെ ശരീരം ശോഷിച്ചതും ആയിപ്പോയത് ?  ചിലപ്പോൾ വിലപേശി വിലപേശി നമ്മൾ മുടക്കുമുതലിലും കുറച്ചു സാധനം വാങ്ങിക്കുന്നത് കൊണ്ടായിരിക്കുമോ ?

പഞ്ഞിമിട്ടായിയും ഓടക്കുഴലുമായി ഹിന്ദിക്കാരും , പൊരിയും ഹൽവയും കോലുമിട്ടായിയുമായി പുതുകച്ചവടക്കാരും , മാലയും വളയും പൊട്ടുമൊക്കെയായി പെൺകുട്ടികളെ ആകർഷിക്കാനുള്ള കടകളും , പാത്രക്കാരും , ഫോട്ടോ വിൽക്കുന്നവരും , ചെറിയ തട്ടുകടകളും ,ഐസ് വില്പനക്കാരും , പൈസവെച്ചു ഉള്ള ചില പരിപാടികളും ഉണ്ട് , അപ്പുറത്തായി കുട്ടികൾക്കുള്ള ഒന്നുരണ്ട് റെയ്‌ഡുകൾ .... സമ്പന്നതയുടെ ഗൗരവമുഖങ്ങളും , സാധാരണക്കാരന്റെ തിരക്കട്ടിട്ട മുഖങ്ങളും .... ഉത്സവക്കാഴ്ചകൾ വാക്കുകളിൽ ഒതുങ്ങുകയില്ല .

തുടരും






* ആതിര - തിരുവാതിര (തിരുവാതിരയ്ക്ക് മുൻപ് മുറ്റം മുഴുവൻ ചെമ്മണ്ണ് കൊണ്ട് വൃത്തിയാക്കി വലം തേച്ച് ചുണ്ണാമ്പോ ,അരിപ്പൊടിയോ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കുകയും "കോലം" വരയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പരമ്പരാഗത ആചാരം ഈ സമയത്താണ് ...ഇതോടെ തിരുവാതിരയ്ക്ക് തുടക്കമാവും )

** രഥോൽസവം- തിരുവാതിര ദിവസമാണ് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ ഉത്സവം തുടങ്ങുന്നത്.രഥങ്ങളുടെ ഉത്സവം

***-ദർശനം- ആതിര ദർശനം ( ദേവ രഥത്തിന് അകത്തു ദൈവം വെക്കുമ്പോൾ മുകളിലൂടെ അനുഗ്രഹം നല്കി കൃഷ്ണപരുന്ത് പോകുന്ന കാഴ്ച

****പൊള്ളക്കാരൻ - ബലൂൺ തുടങ്ങിയ വിൽക്കുന്നവർ

ഭാഗം 5
*************



ഒന്നുകൂടി ശബ്ദത്തിന്റെ ഉറവിടത്തെ   നോക്കിയിട്ട് ഞാനെന്റെ ബാഗിലേക്ക്തിരിഞ്ഞു . ചപ്പാത്തിയുടെയും കറിയുടെയും ചെറു ചൂട് കയ്യിൽ തട്ടിയപ്പോൾ വിശന്നു തുടങ്ങിയ വയറിനും ആക്രാന്തമുള്ള മനസ്സിനും സമാധാനമായി ... 


അതിനെ ഒരു വശത്തേക്ക് നീക്കി ഞാൻ പിന്നെയും അകത്തേക്ക് തിരഞ്ഞു ബാഗിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്നും ചുരുട്ടിക്കൂട്ടി വെച്ച പൈസ കിട്ടി , പുറത്തെടുക്കാതെ ഒളിഞ്ഞു നോക്കി അത് പൈസ ആണ് എന്നും വീട്ടിൽ നിന്നും എടുത്തുവച്ച അത്രയും   വന്ന അത്രയും ഉണ്ടെന്നും ഞാൻ നോക്കുന്നത് ആരും നോക്കിയില്ലെന്നും ഉറപ്പു വരുത്തി യഥാസ്ഥാനത്ത് നിക്ഷേപിച്ചു .


 പുതപ്പ് ചുരുട്ടിക്കൂട്ടി വെച്ചതും പിന്നെ കഴിഞ്ഞ ദിവസം ലൈബ്രറിയിൽ നിന്നുമെടുത്ത പുസ്തകം എന്നിവയും ഉണ്ട്  .


നേരം പുലരാൻ ഇനിയുമുണ്ട് ,ട്രെയിൻ  നിർത്തണം എങ്കിൽ ഒറ്റപ്പാലം ആവണം അതുവരെ വെറുതെ ആളുകളെ വായിനോക്കിയിരിക്കണോ അതോ  പുറത്ത് നോക്കി ഇരുട്ടിന്റെ അനന്തതയിൽ ചിന്തകളെ തുറന്നു വിട്ട് മനസ്സിന്റെ വ്യപരങ്ങൾക്ക് പുറകെ പോകണോ ...



വേണ്ട,

എല്ലാത്തിനും സമയമുണ്ട് തിരുവനന്തപുരം എന്നാൽ തൃശൂർ പോയി വരുന്ന പോലെയല്ലാലോ ...കൊറേ ഉണ്ട് ...മനുഷ്യനെ മോഹിപ്പിക്കുന്ന യാത്ര,

പക്ഷെ ദ്രോഹിക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ റെയിൽവേ യിലെ രീതികൾ... എത്ര പുരോഗമിച്ചാലും വൃത്തികേടായി മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന ടോയ്ലെറ്റ്‌ , എത്ര പെയിന്റ് അടിച്ചാലും വീണ്ടും കോറി വരച്ചു വൃത്തികെടാക്കപ്പെട്ട ചുവരുകൾ ,എത്ര നിരോധിചാലും വീണ്ടും കയറിക്കൂടുന്ന യാചകസംഘം .



ഇന്ത്യയുടെ ഹൃദയത്തെ അറിയണമെങ്കിൽ ട്രൈനിലൂടെ യാത്രചെയ്യണമെന്ന് എവിടെയോ വായിച്ചത് ഓർമ്മവരുന്നു . നഗരത്തിന്റെ പുറംമോടി റോഡുകളും പിന്നാമ്പുറം റെയിൽവേ പാതകളും തന്നെയാണ്


സത്യം പറഞ്ഞാൽ അവരെ കാണുമ്പോൾ തോന്നും അവരൊക്കെ എന്നും കൈനീട്ടെണ്ടി വരുമ്പോൾ,  നമ്മുടെ ഈ യാത്രകൾ കൊണ്ടൊന്നും നമ്മൾ ഒന്നും നേടുന്നില്ല എന്നൊക്കെ  .


 പിന്നെ കാശ് കൂടിയിട്ടും ഗുണ നിലവാരം കൂടാത്ത ഭക്ഷണം . റിസർവേഷൻ ഉള്ളവർക്കും സാധാരണ ടിക്കെറ്റ് എടുത്ത് കയറുന്നവർക്കും ഒരുപോലെ നില്ക്കാനുള്ള സൌകര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന മനസ്സ് .

വേണ്ട പറഞ്ഞാലും തീരില്ല ...

പക്ഷെ ഏറ്റവും എളുപ്പത്തിൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാനുള്ള മാർഗവും ഈ പാത തന്നെ ...

എത്രപേരുടെ രക്തം ചിന്തിയ പാളത്തിലൂടെയാണ് എന്റെ യാത്ര എന്ന് ഓർമ വന്നപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് നെഞ്ഞിടിപ്പ്‌ കൂടിയപോലെ .ഇരുവശത്തുമുള്ള ഇരുട്ട് പുതച്ച മരങ്ങൾ പേടിപ്പിക്കുന്ന ഭീീകര സത്വങ്ങളായി മാറുന്നു .



ഞാൻ മുഖം തിരിച്ചു പെട്ടെന്ന് ,ഇനി അങ്ങോട്ട്‌ നേരം വെളുക്കാതെ തിരിയില്ലെന്നു എനിക്കറിയാം . ഭയമില്ല .എങ്കിലുമൊരു പേടി .

മാധവിക്കുട്ടിയുടെ കഥകൾ എടുത്ത് ബാഗിൽ വെക്കാൻ പറയുമ്പോൾ അത് മുഴുവൻ ഈ രണ്ടു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ തീർത്ത്‌ കൊടുത്ത് മാറ്റാം എന്നൊരു ദുരുദ്ദേശവും ഉണ്ടായിരുന്നു .ആകെ കനത്തിന് ഒപ്പം ഒന്നരക്കിലോ എങ്കിലും കൂടിയത് ഈ തടിയൻ പുസ്തകം കാരണമാണ്. 


ചെറുതായി വിശന്നു തുടങ്ങിയെങ്കിലും അപരിചിതത്വം അതിൽ നിന്നും വിലക്കി ,ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അടുത്തിരിക്കുന്ന ആളുകൾ കഴിച്ചു തുടങ്ങട്ടെ . 


സാധാരണ ഈ നേരത്ത് വിശപ്പ്‌ പതിവല്ല എങ്കിലും ഇപ്പോൾ എന്തോ ,ആരും കഴിക്കുന്നില്ല മുകളിലെ എന്നോട് അവന്റെ ബാഗിനുമേൽ കാൽ വെക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞവൻ മാത്രം   കഴിക്കുന്നുണ്ട് ,എന്നുവെച്ചു നമ്മളും അതുപോലെ ആവരുതല്ലോ .


പോരാത്തതിന് മുന്നിൽ ഏതോ നല്ല വലിയ മാന്യമായ കുടുംബമാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു ,"കയറുമ്പോഴേക്കും കഴിച്ചു തുടങ്ങുന്ന " എന്നെക്കുറിച്ച് മോശാഭിപ്രയം ആദ്യമേ ഉണ്ടാക്കണ്ട കരുതി മിണ്ടാതെ പുസ്തകം ഇട്ടിരുന്ന കവറെടുത്ത് ബാഗിന് മുകളിൽ വെച്ചു.


പതുക്കെയൊന്നു ഫോൺ എടുത്ത് നോക്കി .എന്റെ മനസ്സിന്റെ കണ്ട്രോൾ നന്നായി അറിയാവുന്നത് കൊണ്ടായിരിക്കണം ഞാൻ തന്നെ വിലക്കി "വേണ്ട  ...ഇനി തിരുവനന്തപുരം വരെ എത്തണം ,അതിനുള്ളിൽ ചാർജ് തീർന്നാൽ അറിയാത്ത സ്ഥലത്ത് നീ ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകും .ആരെയും വിളിച്ചു വഴി ചോദിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല .

എന്തിനാ വെറുതെ ,കയ്യിൽ പുസ്തകമുണ്ടല്ലോഅത് വായിക്കൂ .മുൻപ് പോകുമ്പോൾ ഒക്കെ ആളുണ്ടായിരുന്നു കൂടെ ഇപ്പോൾ നീ തനിച്ചാണ് .അവസാനം വിവേകത്തിന് മുന്നിൽ ചാപല്യം വഴങ്ങി ഫോൺ ഡിസ്പ്ലേ ഓഫ്‌ ചെയ്തു .


പിന്നെയും ഒന്ന് മടിച്ചിരുന്നു ,അത്രയും വായിക്കണ്ടേ .കുറച്ചു നേരം അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പാളി നോക്കി .പുറത്തേക്ക് നോക്കാൻ പേടി തോന്നി എന്തായാലും വെളുക്കും വരെയെങ്കിലും വായിക്കാം സാവധാനം കവർ തുറന്നു ,പക്ഷെ അതിനകത്തുള്ള കാഴ്ച എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു


മാധവിക്കുട്ടിയുടെ മുഖമോടെയുള്ള ഒന്നരക്കിലോന്റെ പുസ്തകത്തിനു പകരം തലേന്നാൾ അമ്മായിയുടെ വീട്ടിൽ പോയപ്പോൾ വേണ്ടാതെയിട്ട സാധനങ്ങളിൽ നിന്നും എന്റെ അന്വഷണ ബുദ്ധി ഉപയോഗിച്ച് കണ്ടെത്തിയ സ്വപ്നചേച്ചിയുടെ പഴയ പുസ്തകങ്ങളിലെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെയും ചിന്തകളുടെയും അങ്ങിങ്ങായി കുറിച്ച് വെക്കപ്പെട്ടിരുന്ന തിരുശേഷിപ്പുകൾ ..ഡയറി എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പാശ്ചാത്യവൽക്കരിച്ചു പറയാം



വൈകീട്ട് അമ്മായിയുടെ വീട്ടിൽ വെറുതെ ആ വഴി കൂട്ടുകാരിയുടെ കല്യാണത്തിനു പോയി വരുന്ന വഴി കയറിയതാണ് അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെയാതൊരു പേരാകും, അത്രടം വരെ വന്നിട്ടും കയറാതെ പോയി ,ജോലി കിട്ടിയപ്പോൾ വലിയ ആളായപ്പോൾ അഹങ്കാരമാണ് .


പിന്നെ സ്വപ്ന പോയപ്പോൾ ആരെയും വേണ്ടാതായി എന്നൊക്കെ  അമ്മായി പരിഭവത്തിന്റെ കെട്ടഴിക്കും . നാളെ പിറ്റേന്ന് തുടങ്ങുന്ന വീട് പണിക്കായി താല്ക്കാലികമായി കെട്ടിയ പുരയിലേക്ക്‌ സാധനങ്ങൾ മാറ്റി വെക്കുന്ന തിരക്കിലേക്കായിരുന്നു ഞാനെത്തിപ്പെട്ടത്


എന്റെ വരവ് അമ്മായിക്കൊരു ആശ്വാസം ആയിരിക്കണം .പിന്നെ ഞങ്ങൾ രണ്ടും കൂടെ എല്ലാം ഒന്ന് ഒതുക്കി വെക്കുമ്പോഴേക്കും ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങി വിനു ഏട്ടൻ വന്നപ്പോൾ ഇന്ന് പോകേണ്ട കാര്യവും ഒരുക്കി വെക്കേണ്ട തിരക്കും പറഞ്ഞു അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങിയതാണ് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കുറെ നിർബന്ധിച്ചെങ്കിലും നിന്നില്ല 


.ഇനിയും നിന്നാൽ ശരിയാവില്ല . അതിനിടയ്ക്ക് പഴയ തട്ടിൻപുറത്തെ സാധങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നിന്നുമെനിക്ക് നിധിപോലെ കിട്ടിയതാണ് സ്വപ്നചെച്ചിയുടെ തകരപ്പെട്ടി


കുട്ടിക്കാലത്ത്  അച്ഛാച്ചന്റെ  പഴയ പേപ്പറുകളും ഒക്കെ ഇട്ട് വെച്ചിരുന്നതാണ് ,ഞാനടക്കം എല്ലാ പേരക്കുട്ടികളും അത് കിട്ടണം എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു .പിന്നെ എന്തോ ഭാഗ്യത്തിന് ചേച്ചിക്ക് കിട്ടി . 


 അച്ഛാച്ചൻ സൂക്ഷിച്ചതിലും നന്നായി ചേച്ചിയത് സൂക്ഷിക്കാറുള്ളത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവരുടെ വിവാഹശേഷം ഞങ്ങളുടെയെല്ലാം മോഹമായിരുന്ന പെട്ടി അമ്മായിടെ തട്ടിൻപുറത്തും, ഇപ്പോൾ വിറകുപുരയിലും എത്തിയതെനിക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാനായില്ല .



പൊടിയൊക്കെ തട്ടി , തുറക്കാൻ പതിനെട്ടടവും പയറ്റിയിട്ടും കാലങ്ങളായി കൈമോശം വരാതെ സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ട ആ പെട്ടി വഴങ്ങിയില്ല  .


 പക്ഷെ അതിനുള്ളിൽ എന്താണ് എന്ന് നോക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയിൽ കളഞ്ഞു പോയ താക്കോൽ തിരയാതെ അടുത്തുള്ള കല്ല്‌ കൊണ്ട് കുത്തിപ്പൊളിച്ച്.അമ്മായിയും സഹായിച്ചു .

"ഈ പെണ്ണിന് വട്ടാണോ ..?" എന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ടൊരു ചോദ്യവും ചോദിച്ചു .


പണ്ടും ഇതുപോലെ തന്നെ ഞങ്ങളുടെ കൌതുകങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഇവർക്കൊക്കെ വട്ടുകൾ തന്നെ ആയിരുന്നല്ലോ അതിൽനിന്നും ഞങ്ങള്ക്ക് കിട്ടുന്ന സന്തോഷം എന്തെന്ന് ആരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല . എന്നെ വെച്ചും കൂടുതൽ ചേച്ചിയെ ആണ് ഇക്കാര്യത്തിൽ എല്ലാവരും കുറ്റം പറയുക


തുരുംബെടുത്തു തുടങ്ങി എങ്കിലും ചുവപ്പ് നെയിൽ പോളിഷ് കൊണ്ട് എഴുതിയ പേര് മാഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നു "സ്വപ്ന. എസ്".

കുട്ടിക്കാലത്ത് നിന്നും കാലം കാത്തുവച്ച നിധിയന്വഷിക്കുന്ന മനസ്സായിരുന്നു എന്റെ
പക്ഷെ അതിൽ പ്രതീക്ഷിച്ച പോലത്തെ അത്ഭുതം ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .


കുറെ വളപ്പൊട്ടും


കുന്നിക്കുരുവും


മഞ്ചാടിയും ,


പിന്നെ പഴയ മുത്തുമാല ,


മയിൽ‌പീലി ,


കുറെ പേപ്പർ കഷണങ്ങൾ,


മിട്ടായി കടലാസ്സുകൾ ,


പിന്നെ മൂന്നു ഡയറി യും .നൊസ്റ്റാൾജിയ തുളുമ്പുന്ന ഫെയിസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റുകളിലെയും ചിത്രങ്ങളിലെയും ഒഴിച്ചുകൂട്ടാനാവാത്ത ഘടകങ്ങളാണ് ഇപ്പറഞ്ഞ ഓർമശേഷിപ്പുകളെല്ലാം . 


പേജ് മറിച്ച് നോക്കിയപ്പോൾ മനസ്സിലായി പാതിയും വായിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന് . എങ്കിലും എന്തോ കൌതുകത്തിനു എടുത്തു വെച്ചതാണ് .


അനിയന്റെ അടുത്തു കൊടുത്തിട്ട് ബുക്ക്സ് ബാഗിലും പെട്ടി കട്ടിലിനടിയിലും  ഇടാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ഇതിൽ കൊണ്ടുവയ്ക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല ,അവനെ എന്തെന്നില്ലാത്ത ദേഷ്യം വന്നു


വലിയ പുറം ചട്ട ഒന്നും നേരെ ഇല്ലെങ്കിലും തല്ക്കാലം ഞാൻ അത് വായിക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു ,ആദ്യത്തെ പേജ് പകുതിയും നാശമായി എന്നറിഞ്ഞിട്ടും അന്യരുടെ സ്വകാര്യതയിൽ കടന്നുകയറാൻ ഞാനെന്തോ വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു .
---------------------------------------------------------------------------------------------------

" എഴുതി തീർക്കാൻ ഓരോ ദിവസങ്ങൾ
അപ്പോൾ ജീവിതം ഓർമ പുസ്തകത്തിലെ
താളുമാത്രം ആയിരിക്കുമോ ?

ഉത്തരം അറിയുന്നില്ല.

എങ്കിലും എന്റെ ഓരോ നാളുകളും കുറിച്ച് വെക്കുന്നു
പിന്നീട് നോക്കി വിലപിക്കാനൊ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ
അറിയില്ല ,ചിലപ്പോൾ നാളെ ഇന്നിനെ ഓർത്ത്‌
ചിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിലോ ?

ഒരാളുടെ സ്വകാര്യത ആണ് ഡയറി ,അതുകൊണ്ട് ഇത് ആരും വായിക്കാതിരിക്കുക

ഇത് ഞാൻ ആണ് . ഞാൻ മാത്രം അറിയുന്ന ഞാൻ ,,,,"

സ്വപ്ന . എസ്

-----------------------------------------------------------

അത് കണ്ടപ്പോഴേ തോന്നി അടുത്ത പേജ് വായിക്കാൻ....

വേഗത്തിലോടുന്ന കാലമേ നീ സാക്ഷി ഞാൻ വായിക്കാൻ വേണ്ടിയാവും അവളൊരിക്കൽ ഹൃദയം തുറന്നെഴുതിയത്‌ ,

എനിക്ക് അറിയില്ല ,എങ്കിലും ഞാൻ അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു.... നേരം പുലർന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു ....

(തുടരും ............)

part- 4





പൈസ ബാഗിലെ സൈഡിൽ കുത്തി തുരുകി വെച്ച് . പക്ഷെ എനിക്കപ്പോഴും സങ്കടം അടുത്ത സ്ഥലത്തെ ഒഴിഞ്ഞ സീറ്റുകൾ ആയിരുന്നു . ഇനി തിരുവനന്തപുരം വരെ ഇതുങ്ങളെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കേണ്ടി വരുമോ ഭഗവാനെ ...???



"ശെരി ട്ടാ ,അഞ്ചരയ്ക്ക് ട്രയിൻ എടുക്കും . അവിടെയെത്തിയതും വിളിക്കണം , ബാഗിൽ ബിസ്‌ക്കറ്റില്ലെ ആരെങ്കിലും വിൽക്കാൻ വരുന്നതൊന്നും വാങ്ങിത്തിന്നണ്ട "


"ആ ............ഉണ്ട് , വാങ്ങില്ല "  ആദ്യമായി സ്‌കൂളിൽ പോകുന്ന കുട്ടിയ്ക്ക് വീട്ടിൽ നിന്നും കൊടുക്കുന്ന നിർദേശങ്ങൾപോലെ തോന്നിയെനിക്കപ്പോൾ


"വെള്ളം വേണ ?  എടുത്തിട്ടില്ലേ "


"ഉണ്ടെട ...."


"ശെരി ട്ടാ ഞാൻ പോണൂ "


"ആഹ ,,,,"


"അപ്പ്രത്തൊന്നും പോയിരിക്കണ്ട ട്ടാ ,വരുമ്പോളും കൊറേ ആളുള്ളവടെ കേറിയാൽ മതി "


"ഉം "


"വിളിക്ക് "


അവൻ പറഞ്ഞു അവസാനിപ്പിച്ചു നടന്നു . അവനെ നോക്കിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കുകയാണ് ഞാൻ .ഞങ്ങൾ കടന്നു വന്ന സ്ഥലത്ത് കൂടെ അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നു പോകുന്നു ഇടയ്ക്ക് പുതിയ ഓരോരുത്തർ കയറി വരുന്നുണ്ട് .തിരക്കുകാരെക്കൊണ്ട് സ്റ്റേഷന് മടുത്തുകാണും

അവൻ ഇടത്തോട്ടു തിരിഞ്ഞു .  അവൻ താഴെ ഇറങ്ങിക്കാണും.  പക്ഷെ ഈ സൈഡ് ഇരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് പോകുന്നത് കാണില്ല . എന്ട്രന്സിന്റെ വഴി അങ്ങോട്ടാണ് എന്നുമാത്രം വന്ന ഓർമയിൽ എനിക്കറിയാം , അവന്റെ പിറകെ മനസ്സുകൊണ്ട് ഞാനുമുണ്ടായിരുന്നു .




എന്ത് സ്വാതന്ത്രം . !!!!!!!!!


ഒറ്റയ്ക്ക് ആദ്യമായി ഇത്രദൂരം !

ആലോചിക്കുമ്പോൾ സന്തോഷമുണ്ടെങ്കിലും ഒരു പരിധിക്കപ്പുറത്ത് ഈ ഒറ്റപ്പെടൽ വേദനയായി മാറുമെന്നും എനിക്കറിയാം . ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും " നീവിടെയെത്തി ?" എന്നിടയ്ക്കിടെ വിളിച്ചുചോദിക്കാൻ എങ്കിലും ഒരാളുള്ളത് എന്താശ്വാസമാണെന്ന് അതില്ലാതെയാവുമ്പോഴേ മനസ്സിലാവൂ എന്ന് 'അമ്മ മരിച്ച നിഷയും , അച്ഛനില്ലാത്ത രേവതിയും അനുവുമൊക്കെ ഇടയ്ക്കിടെ പറയാറുണ്ട് .


പെൺകുട്ടികൾ പുറത്തിറങ്ങിയാൽ വീട്ടുകാരുടെ മനസ്സിൽ അവരറിയാതെ കടന്നുകൂടുന്ന ആധിയുണ്ട് . പുരുഷകേന്ദ്രീകൃത വ്യവസ്ഥിതിയുടെ പ്രതിഫലനമെന്ന് പുച്ഛിച്ചുതള്ളാമെങ്കിലും " നാളെ ഒരുത്തന്റെ കയ്യിലേൽപ്പിക്കാൻ " വേണ്ടിയെന്ന ലേബലിലാണ് ജനിച്ചനിമിഷം മുതൽ ഓരോ പെൺകുട്ടിയും വളരുന്നത് , പ്രതേകിച്ചു ഇന്ത്യയിൽ .


വീട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് മാത്രമല്ല , ലോകവിവരമുള്ള ആണുങ്ങൾക്കും ഉണ്ടാവും പേടി , അതിനുള്ള ഉദാഹരണമാണ് എന്റെ അനിയന്റെ ഈ കെയറിങ് . കാരണം സ്ത്രീകളിലും എളുപ്പത്തിൽ പുറത്തുള്ള വാർത്തകൾ എത്തുന്നത് പുരുഷന്മാരിലാണ് , ആദ്യം ചർച്ചചെയ്യുന്നതും പ്രച്ചരിപ്പിക്കുന്നതും അവർ തന്നെ .


അതൊരു പെണ്ണുകേസാണെങ്കിൽ എങ്ങനെയൊക്കെ ഊഹാപോഹങ്ങൾ സമൂഹം നടത്തുമെന്ന് തിരിച്ചറിയാവുന്ന ആണുങ്ങൾ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മയെയും പെങ്ങളെയും കാമുകിയെയും മകളെയും ഭാര്യയെയും ഒക്കെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും . പെൺകുട്ടികളുടെ വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളെ അപ്പാടെ വെട്ടിമാറ്റി സ്വാർത്ഥരാവുന്നവരും കുറവല്ല


ഉദാഹരണത്തിന് എന്റെ കാര്യം തന്നെയെടുത്താൽ ലോറിയും ജീപ്പും ഒക്കെ പഠിക്കണം എന്ന് കലശലായ എന്റെ ആഗ്രഹത്തെ ഡ്രൈവറായിരുന്നിട്ടുപോലും സാധിച്ചുതരാത്ത സഹോദരൻ ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ദയ തോന്നിയപ്പോൾ "സ്‌കൂട്ടി " ഓടിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു . അവന്റെ കൈപ്പിഴകൊണ്ട് വീണപ്പോഴെല്ലാം എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തി "പെൺപിള്ളാർക്ക്‌ ചേർന്നത് അടിച്ചുകോരലും പാത്രം കഴുകലും ആണെന്നവൻ വാദിച്ചു .


എങ്കിലും സമതലപ്രദേശമല്ലാത്ത ഞങ്ങളുടെ ഇടവഴിയിൽ നിന്നുതന്നെ ഞാൻ ഈ ശകടം ഓടിക്കാൻ പഠിച്ചു. പണ്ട് സൈക്കിൾ പഠിപ്പിക്കാൻ എളുപ്പത്തിനായി അനിയനും സുഹൃത്തും കൂടി കുത്തനെയുള്ള കയറ്റത്തിന് മുകളിൽ കൊണ്ടുപോയി എന്നെയിരുത്തി ഉന്തിവിടുകയും , പലതവണ വീണ് കയ്യും കാലും ഒടിയുകയും ചെയ്ത ചരിത്രം മാത്രം ഇവിടെ ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടില്ല .


ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഈ കരുതൽ ഇനി ദേഷ്യപ്പെടുത്താറുമുണ്ട് . ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ അടുത്തവീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതുമുതൽ അവന്റെയും എന്റെയും സുഹൃത്തുക്കളോട് അധികനേരം സംസാരിച്ചുനിൽക്കുന്നത് , എങ്ങോട്ടെങ്കിലും തനിച്ചുപോകുന്നത് തുടങ്ങി എല്ലാ കാര്യത്തിലും .


ഇപ്പോഴെന്താണ് തിരുവനന്തപുരം വരെ തനിച്ചുവിട്ടതെന്നു ചോദിച്ചാൽ "നിന്നെയൊക്കെ ആര് കൊണ്ടുപോവാൻ എന്നുള്ള മറുപടി " വരുമെങ്കിലും ഇത്തവണ ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയാത്ത തിരക്കുകളിൽ പെട്ടുപോയതുകൊണ്ട് അവന് വരാൻ സാധിച്ചില്ല . മറ്റേതെങ്കിലും കൂട്ടുകാരെ വിടാമെന്ന് വെച്ചാൽ സദാചാരക്കാരുടെ പേരുപറഞ്ഞു 'അമ്മ അത് മുടക്കി .


പലതവണ എറണാകുളം പോയ ധൈര്യത്തോടെ , അവിടെ നാട്ടിലെ സുഹൃത്തുണ്ടെന്ന വിശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ പോകുകയാണ് . എന്റെയൊക്കെ പഠനം തീരും മുൻപേ ജോലിക്കുപോയിത്തുടങ്ങിയ സഹോദരൻ മാത്രം കഷ്ടപ്പെട്ട് കുടുംബം നോക്കുന്നതിനോടോ , ഏതെങ്കിലുമൊരുത്തന് ഇല്ലാത്ത കടവും വാങ്ങിച്ചു എന്നെ വിൽക്കുന്നതിനോടോ താല്പര്യം ഒട്ടുമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് വിവാഹം നീങ്ങിനീങ്ങി പോവട്ടെ വച്ച് ഞാൻ ജോലിക്ക് പോയിത്തുടങ്ങി .


കോർപ്പറേറ്റുകാരുടെ ഊറ്റിപ്പിഴിയലിനുശേഷം കിട്ടുന്നത് ടാർഗറ്റ് തീർക്കാനും മുടങ്ങുമ്പോൾ കയ്യിലൊന്നും കാര്യമായി ശേഷിക്കാതെ ഞാൻ "ജോലി " ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു .


 സ്വന്തമായി വസ്ത്രം പോലും എടുക്കാനറിയാത്ത , തന്നെവച്ചും പത്തുവയസ്സിന്‌ താഴെയുള്ള സഹോദരന്റെ അത്രപോലും മാറുന്ന ട്രെൻഡുകളെ കുറിച്ചറിയാതെ അവനും കൂട്ടുകാരും പാലക്കാടൻ ഉൾനാടൻ ഗ്രാമങ്ങളുടെ വിശുദ്ധി കൈമോശം വരാതെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്നു .


ഞങ്ങളാരെങ്കിലും അവന്റെ പൈസകൊണ്ട് തന്നെ വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്ന ഷർട്ടും , ലുങ്കിമുണ്ടും , എന്റെ ബാഗിൽ നിന്നോ അനിയന്റെ സൈക്കിളിൽ നിന്നോ എടുക്കുന്ന കീ ചെയിൻ , കാലങ്ങൾക്കുമുന്പേ വില്പന നിർത്തിയ യമഹ ബൈക്ക് , കാടുപിടിച്ച തലമുടിയും ആഴചകളോളം ഷേവ് ചെയ്യാത്ത താടിയും ,


ചന്ദനക്കുറി വർഷത്തിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ മാത്രം ഏൽക്കുന്ന നെറ്റിയും , എപ്പോഴും വിയർപ്പുമണക്കുന്ന ഷർട്ടും , ദേഷ്യപ്പെടാത്ത പെരുമാറ്റവും , എന്തുകറിയും ചേർത്ത് ഊണുകഴിക്കുന്ന  സ്വഭാവവും , നേരത്തെ പണി തീർന്നെത്തുന്ന സായാഹ്നങ്ങൾക്കും ഞായറാഴ്ചകൾക്കും വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന ക്രിക്കറ്റ് ,വോളിബോൾ ,ഫുട്‍ബോൾ ആവേശവും , കണ്ടതെല്ലാം ഷെയർ ചെയ്യുന്ന ,


വാട്ട്സ് ആപ്പിൽ വോയിസ് മെസ്സേജ് മാത്രം അയക്കുന്ന അറിവും ,  പുതിയ സിനിമകൾ ഷെയർ ചെയ്ത് വന്നത് കണ്ടുപാതിയാവും മുൻപേ കണ്ണുകളെ ആക്രമിക്കുന്ന ഉറക്കവും , ഏത് നട്ടപ്പാതിരയ്ക്കും വിളിച്ചാൽ ഓടിയെത്തുന്ന സുഹൃത്തുക്കളും പിന്നെ നേരിൽ കാണുമ്പോഴെല്ലാം പോരെടുക്കാൻ കാത്തിരിക്കും പോലെ ഇന്ത്യയും പാക്കീസ്ഥാനുമായി ഞാനും ചെറിയ അനിയനും



 ആഴ്ചകളിൽ വരുന്ന മുത്തൂറ്റിൻ്റെയും ഇസാഫിന്റെയും അടവിനായും , കല്യാണം മുതൽ കാതുകുത്തുവരെ നടക്കുന്നിടത്തേക്ക്  ബന്ധുസഹായം കൊടുക്കാനും വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണക്കാരിൽ സാധാരണക്കാരനാണ് ലവൻ ... അവന്റെ കൂട്ടുകാരും ഏതാണ്ടിത് പോലെത്തന്നെ . അവനുവേണ്ടി കണ്ട പെൺകുട്ടികളെയൊക്കെ ഇപ്പോഴേ നോക്കിവെക്കാൻ തുടങ്ങിയ ഞാനെന്ന ചേച്ചി ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത് ആ കൂട്ടത്തിലെ സുന്ദരിയായ പതിനെട്ടുകാരി പെൺകുട്ടിയെയാണ് .

അടുത്ത സഹോദരൻ  ഞങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തനായി  കണ്ണാടിയുടെയും ടിവിയുടെയും മുന്നിൽ ജീവിക്കുന്ന നാട്ടിലെ ആധൂനിക തലമുറയിലെ ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത അംഗം . പത്തുവയസ്സേയുളൂ എങ്കിലും ആരോ ഗൾഫീന്ന് കൊണ്ടുവന്ന് കൊടുത്ത ഫെയർ ആൻഡ് ലവലിയും ഏതോ ക്രീമും സ്പ്രേയും തീർക്കുന്നത് അവനാണ് .


 ഹെയർ ജെല്ലുതേച്ചു മുടിയെ കുതിരവാലുപോലെ നീട്ടാതെ സ്‌കൂളിൽ പോകാറില്ല . ഇവന്റെ ഒരുക്കം കണ്ട് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എന്തെങ്കിലും തിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും വീട്ടിലെ സുന്ദരമായ പതിവ് കാഴ്ചയാണ് . ഞങ്ങളേറെ ബഹുമാനിക്കുന്ന അമ്മയെ "തള്ളെ " എന്നുവരെ വിളിച്ചു സംസാരിക്കുന്ന മാന്യ വ്യക്തി


പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയോ ഞാൻ , ട്രെയിനിൽ കയറിയേയുള്ളൂ . ഇനി തിരുവനന്തപുരം വരെ പോയിവരേണ്ടതാണ് . ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിച്ച യാത്രയാകും അതെന്ന് എനിക്കപ്പോഴൊന്നും തോന്നിയില്ല .



സുരക്ഷിതമായി എന്നെ ട്രെയിൻകയറ്റി വിട്ടശേഷം അവൻ മടങ്ങിപ്പോകാതെ പ്ലാറ്റുഫോമിൽ നിന്നും വിളിക്കുകയാണ് , അമ്മയെ മുതൽ അച്ഛമ്മയെ വരെ വിളിച്ചു ഉത്തരവാദിത്തം തീർത്തകാര്യം അവന് അറിയിക്കേണ്ടതുണ്ട് . ഇക്കാലത്തും എക്കാലത്തും പെൺകുട്ടികളുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തിന് വീട്ടുകാർ വലിയ പ്രാധാന്യം തന്നെ കൊടുക്കുന്നുണ്ട് .

ഒരുവശത്ത്‌ നമ്മളെ പോലുള്ള വലിയ വലിയ ആൾക്കാർ (തല്ലരുത് ,ചുമ്മാ ഒരു വെയ്റ്റ്നു പറഞ്ഞതാ ) എന്തൊക്കെ ചർച്ച ചെയ്യുന്നുണ്ട് അനുദിനം പീഡനം , ആത്മഹത്യ , കൊലപാതകം , രാഷ്ട്രീയ അരക്ഷിതാവസ്ഥ , സ്ത്രീവിമോചനം മാറുന്ന കാലവും കാഴ്ചപ്പാടുകളും   ആന ...ചേന ...കുതിര ...സോളാർ ... കറന്റ്‌ ബുക്ക്സ്

പക്ഷെ അവർക്കിതൊന്നും പ്രശ്‌നമേയല്ല .


അവർക്ക് പ്രശ്നം ഹർത്താൽ വന്ന് പണി ഇല്ലാതെ ആയതും , റേഷൻ കാർഡ് തിരുത്തേണ്ടതും , പാടത്ത്  വെള്ളം  കയറി ഇക്കൊല്ലം  കൃഷി  നശിച്ചതും , വഴിമുടക്കാൻ വരുന്ന പട്ടികളും , കാടിറങ്ങിവരുന്ന പന്നികളും , എവിടുന്നോ എത്തി പേടിപ്പിച്ചുപോകുന്ന പാമ്പ് വധങ്ങളും

പ്രിയയിലും പ്രിയതമയിലും പ്രിയദർശനിയിലും ആരോമയിലും ഇറങ്ങുന്ന സിനിമകൾ ഏതൊക്കെയാണ് . ഞായറാഴ്‍കളിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായ "മുറിപ്പണികൾ " ഉണ്ടാവുമോ
ബിവറേജ് അടച്ചാലും സാധനം കിട്ടുമോ

അമ്മവീട്ടിലെ കുമ്മാട്ടി എന്നാണ്,ഇക്കൊല്ലം രഥോത്സവത്തിന് ആരെയൊക്കെ വിളിക്കണം . മാമന്റെ മോന്റെ കല്യാണത്തിന് എന്തുകൊടുക്കണം , ചെറിയച്ഛന്റെ മകളുടെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലെ വിശേഷമെന്തൊക്കെയാണ്


അച്ഛന്റെ വല്യ പെങ്ങളുടെ മകന്റെ ഭാര്യയുടെ 'അമ്മ മരിച്ച വീട്ടിലും , കുടുംബത്തിലും നാട്ടിലും ദീനം വന്ന് കിടപ്പായവരുടെ    കാണാൻ പോകണ്ട ലിസ്റ്റെടുക്കലും  .
കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയിലെ മുടങ്ങിയത്  കൂട്ടി ഫണ്ട്‌ അടയ്ക്കണം  തുടങ്ങിയ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും തിരക്കുള്ള മനുഷ്യരെന്ന് തോന്നും വിധത്തിലാണ് അവരുടെ ജീവിതം .


പിന്നെ കൂടിപ്പോയാൽ ഇത്തിരി ലൈനടിയും, അതും അമ്പലപ്പറമ്പിൽ പോകുന്ന സമയത്തോ ഉത്സവക്കാലങ്ങളിൽ വിരുന്നുപാർക്കാനെത്തുന്നവരിലോ സാധ്യതകൾ ഒതുങ്ങുന്നു .


ഞാൻ കുറച്ചുനേരം പ്ലാറ്റുഫോമിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നശേഷം അല്പം വെള്ളമെടുക്കാനായി ബാഗ് തുറന്നു . ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം മുതൽ യാത്ര ചോദിക്കാനായി കണ്ട പലരും തന്ന ചുരുട്ടിക്കൂട്ടിയ പൈസകൾ എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്താതെ കൂട്ടിയിട്ടതിനെ എടുത്ത് മടക്കിവെക്കാൻ തുടങ്ങി , അച്ഛമ്മയുടെ , അച്ഛാച്ചന്റെ ,അമ്മയുടെ ,മാമന്റെ ,സുഹൃത്തിന്റെ,  ദേ അവസാനം  അനിയന്റെ . കാര്യമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും വെറുതെയൊരു സന്തോഷത്തിന് തരുന്നതിലും ഉണ്ടൊരു സുഖം .


പൈസയ്ക്കുശേഷം പുറത്തുനിന്നൊന്നും വാങ്ങിക്കഴിക്കാതിരിക്കാൻ വെള്ളവും ബിസ്ക്കറ്റും ,ചപ്പാത്തിയും . രാവിലെ ചെറിയൊരു വഴക്കിട്ടപ്പോൾ നാലെണ്ണമേ വെച്ചിട്ടുള്ളൂ ഇല്ലെങ്കിൽ ഉച്ചയ്ക്കലേക്കും ....അല്ല , നാളത്തേക്കും വേണമെങ്കിൽ തന്നയക്കും .


മുൻപിലുള്ള ആൾക്കാരെ നോക്കുമ്പോൾ ഞാനെന്നൊരു പെൺകുട്ടി ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നതും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവരുടേതായ തിരക്കുകളിലാണ് . ഇടയ്ക്ക് ആ പതിനെട്ടുകാരി അലസമായൊന്ന് ചിരിച്ചു . ഞാനും .

എവിടുന്നാണ് , എങ്ങോട്ടാണ് , ആരൊക്കെയാ കൂടെ എന്ന് ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേയ്ക്കും അവൾ തിരിഞ്ഞു .



ഫോണെടുത്ത് നോക്കുമ്പോൾ പാളത്തിൽ നിന്നും എടുത്ത ഏതോ പെൺകുട്ടിയുടെ ചതഞ്ഞ ശരീരഭാഗങ്ങൾ മൂന്നാലുപേർ അയച്ചതും ഡൗൺലൗഡ് ആയിരിക്കുന്നു . രണ്ടുദിവസം മുൻപേ കാര്യമായി അരിക്ക് ഇരുപത്തെട്ടുരൂപയായ ചർച്ച അവനും അടുത്ത വീട്ടിലെ ചെറിയമ്മയും കൂടെ ചർച്ചിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ചുമ്മാ കൊണ്ടുപോയി ചെറിയ പിള്ളാർക്ക് കാണിച്ചുകൊടുത്തു .

"പിള്ളാർക്ക് ഇതാണോടി കാണിക്കുന്നത് ?" എന്ന് പറഞ്ഞുള്ള കുടകൊണ്ടുള്ള അവന്റെ  തല്ലുകിട്ടിയത് മാത്രം ഓർമയുണ്ട് . പിന്നെ ഞാൻ ഇത്തരം ചിത്രങ്ങൾ ഗാലറിയിൽ വെക്കുന്നത് നിർത്തിയിരുന്നു .

പാലക്കാട് എഡിഷൻ മലയാളമനോരമയിൽ വന്ന ചിത്രമായിരുന്നു അതെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഇപ്പേരിൽ ഫെയിസ്ബുക്കിൽ ഒരുത്തനുമായി അടിപിടി വരെ ഉണ്ടാക്കിയ ഞാൻ ശരിക്കും പകച്ചുപോയിരുന്നു . ആരോ എവിടെയോ ചത്തുപോയിരിക്കുന്നു . അവർ നമുക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ടതല്ല എന്ന ഭാവമാണ് എന്റെ അനിയനെ പോലുള്ള ഒരുവിധം സാധാരണക്കാർക്ക് .


"ഹലോ ...."


എന്റെ ചിന്തകളെ തടസ്സപ്പെടുത്തി ഇതാരാണ്


"ഇവിടെ ഇവിടെ  എന്റെ ബാഗ് താഴെ വെക്കല്ലേ "


സംഭവം മുകളിലെ ബെർത്തിൽ നിന്നാണ് ഒരുത്തൻ


(തുടരും ............)